หั่นผักมาก่อน
จิ๋งจิ่วมองดู แล้วก็ไม่ได้สนใจอีก เขาคิดถึงตอนที่อยู่ในหมู่บ้านบนภูเขา เขาใช้เวลาเพียงแค่สามวันก็สามารถเรียนรู้วิธีการหั่นผักฆ่าไก่ฆ่าปลา ซัวอีหวงกวา[1]ที่หั่นออกมาสามาร รถดึงได้ยาวสองฉื่อ….ฝีมืออย่างผิงหย่งเจียนี้ กระทั่งหลิ่วสือซุ่ยตอนที่อายุสิบขวบก็ยังไม่อาจเทียบได้ ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงเลือกเรียนกระบี่
เมื่อโยนขิงแผ่นและต้นหอมท่อนลงไปในน้ำแกงใสก็ถือว่าทำน้ำแกงเสร็จเรียบร้อย
น้อยครั้งนักที่ผู้บำเพ็ญพรตจะกินอาหาร แต่ก็มีบางครั้งที่เกิดความรู้สึกอยากกิน ดังนั้นยอดเขาซื่อเยวี่ยจึงเตรียมเนื้อแพะและเนื้อวัวเอาไว้ให้ แล้วก็ย่อมต้องเป็นเนื้อที่ดีที่ สุดในโลก
จัวหรูซุ่ยโยนเนื้อแพะจำนวนหลายชิ้นลงไปในหม้ออย่างรวดเร็ว ทันทีที่เนื้อเปลี่ยนสีก็ตักขึ้นมา ก่อนจะจุ่มลงไปในน้ำจิ้มงาที่ปรุงเสร็จเรียบร้อยเหมือนกับกิ่งหลิวที่ไล้ผ่านผิวน น้ำ
ทุกคนต่างงุนงง
“รสชาติจืดไปหน่อย”
จัวหรูซุ่ยกล่าวด้วยสีหน้าที่ไม่เปลี่ยน ตะเกียบที่อยู่ในมือยื่นไปยังเนื้อซี่โครงที่เพิ่งหั่นมาสดๆ
กู้ชิงฉวยโอกาสตอนที่ในน้ำแกงยังไม่มีน้ำมันมากนัก รีบตักน้ำแกงขึ้นมาถ้วยหนึ่ง จากนั้นยกไปตรงหน้าจิ๋งจิ่ว
เจ้าล่าเยวี่ยโยนผ
