ช่นนี้อยู่ จึงคิดจะถามเจ้าล่าเยวี่ยสักสองสามประโยค แต่ในตอนที่เอ่ยปากกลับเปลี่ยนเป็นประเด็นอื่นว่า “อาจารย์อาเล็ก ร่างกระบี่ไร้ลักษณ์หลังกำเนิดฝึกอย่างไร เหรอ?”
คนที่นั่งอยู่ข้างหม้อไฟต่างมองไปที่เขา กระทั่งใบหูที่กางออกมาข้างหนึ่งของจิ๋งจิ่วก็ยังขยับเล็กน้อย
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าวด้วยใบหน้าเรียบเฉยว่า “ข้าฝึกอยู่บนยอดเขากระบี่”
“ข้านั่งอยู่บนยอดเขากระบี่ตั้งแต่ฤดูใบไม้ผลิปีที่แล้ว แต่ไม่เห็นมีอะไรคืบหน้าเลย รู้สึกเหมือนว่าเจตน์กระบี่ที่นั่นไม่ค่อยชอบข้าเท่าไร”
จัวหรูซุ่ยคล้ายทบทวนตัวเองพลางกล่าวว่า “เป็นเพราะเจตน์กระบี่ของข้ามันแข็งแกร่งเกินไปหรือเปล่า?”
หยวนฉวี่กับผิงหย่งเจียต่างสบตากัน ในใจคิดว่าหรือมิใช่เป็นเพราะเจ้าอวดดีเกิดไปหรือ?
การบำเพ็ญเพียรคือเรื่องสำคัญ
เจ้าล่าเยวี่ยวางตะเกียบ จากนั้นเริ่มสนทนากับเขา
จัวหรูซุ่ยฟังอย่างตั้งใจ แต่ตะเกียบที่อยู่ในมือกลับไม่มีทีท่าว่าจะวางลง
ผิงหย่งเจียฟังไม่เข้าใจว่าพวกเขาคุยอะไรกัน รู้แต่เพียงว่าเกี่ยวข้องกับยอดเขากระบี่ นี่ทำให้เขาคิดถึงเรื่องเรื่องหนึ่งขึ้นมา จึงวิ่งไปยังข้างๆ เก้าอี้ไม้ไผ่ นั่งยองๆ แล้วกล ล่าวกับจิ๋งจิ่วว่า “อาจารย์ เพลงกระบี่ของยอดเ
