จึงเกิดเรื่องได้ง่าย
“หมากขาวเดินทีหลัง เกรงว่าคงรับมือได้ยากลำบาก” จิ๋งจิ่วกล่าว
ถงเหยียนเคาะกระดานหมากล้อมเบาๆ ก่อนกล่าวว่า “รอให้อีกฝ่ายเดินไปสักระยะหนึ่ง จากนั้นค่อยกิน มันก็จะคุ้มค่ากับการรอคอยอย่างอดทนของท่านแล้ว”
การเล่นหมากล้อมของจิ๋งจิ่วคือการคิดคำนวณ แต่ถ้าพูดถึงสถานการณ์โดยรวมบนกระดานแล้วกลับไม่อาจเทียบถงเหยียนได้
แต่แน่นอนว่าอาจจะเป็นเพราะว่าเขาไม่จำเป็นคิดถึงเรื่องเหล่านี้
“ทางซูจึเย่ ข้าเล่าเรื่องเรื่องหนึ่งให้ท่านฟังได้”
สุดท้ายถงเหยียนกล่าวว่า “ถือว่าเป็นของขวัญที่ข้ามอบให้ท่าน แต่ภายในสิบปีหลังจากนี้ ขอท่านอย่าได้มารบกวนข้าอีก”
……
……
เมื่อกลับมาถึงยอดเขาเสินม่อ จิ๋งจิ่วมิได้เล่าเรื่องบนกระดานหมากล้อม หากแต่เล่าเรื่องราวที่ถงเหยียนเล่าให้ฟังเรื่องนั้นออกมา
เจ้าล่าเยวี่ยไม่ชอบเรื่องราวนี้ นางกล่าวว่า “ยุ่งยากกว่าการฆ่าลั่วไหวหนานอีก”
หยวนฉวี่กล่าวว่า “ยิ่งไปกว่านั้นรู้สึกว่าน่าเบื่อ ไม่เหมือนเรื่องที่ถงเหยียนคิดออกมาเลย”
กู้ชิงส่ายศีรษะ กล่าวว่า “เขาคิดมากไป
จิ๋งจิ่วรู้ว่ากู้ชิงเข้าใจจริงๆ จึงกล่าวว่า “มุมมองไม่สูงไม่พอ รายละเอียดมากไป เรื่องราวจึงดูค่อนข้างเยิ่นเย้อ”
ในตอนที่เจ้าล่าเยวี่ยแล
