ะหลิ่วสือซุ่ยสังหารลั่วไหวหนาน พวกเขาจำเป็นต้องปิดบังตัวตน ดังนั้นถงเหยียนจึงต้องคิดแผนการที่สมบูรณ์แบบออกมา แต่ตอนนี้จิ๋งจิ่วเป็นเจ้าสำนักชิงซาน คนท ที่เขาต้องการจัดการก็คือศิษย์ที่หลงเหลือของสำนักเสวียนอิน จึงไม่มีความจำเป็นที่ต้องสนใจเรื่องเหล่านี้
ผิงหย่งเจียฟังไม่เข้าใจว่าทุกคนกำลังพูดอะไรกัน เขาถามไปกว่า “ใครจะไปอี้โจว?”
นี่ต่างหากถึงจะเป็นปัญหาที่แท้จริง
หากศิษย์ของยอดเขาเหลี่ยงว่างคิดจะบรรลุขั้นแหวกทะเล ต่อให้เป็นกั้วหนานซานที่มีสภาวะสูงที่สุด อย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาอีกสิบกว่าปี
หากให้ผู้อาวุโสขั้นแหวกทะเลไปอี้โจวจริงๆ พวกเขาก็กังวลว่าจะทำให้เกิดการตอบโต้อย่างแข็งกร้าวจากทางสำนักจงโจว
……
……
เพียงพริบตาก็เข้าสู่ฤดูร้อน
สำนักชิงซานเงียบสงบ
ลูกศิษย์ยอดเขาเหลี่ยงว่างไม่ได้ออกไปกำจัดความชั่วอีก ริมสองฝั่งของแม่น้ำจั๋วแทบจะไม่เห็นลำแสงกระบี่
หลายคนคิดว่านี่เป็นผลกระทบที่เกิดจากการที่นักพรตหลิ่วฉือจากโลกนี้ไป
ยอดเขาเสินม่อเองก็ไม่ได้มีอะไรแตกต่างไปจากเมื่อก่อนนี้นัก ยกเว้นก็แต่เหล่าวานรที่ส่งเสียงร้องขึ้นมาเป็นระยะๆ
หลังเที่ยงวันหนึ่ง ข่ายพลังชิงซานเปิดช่องขึ้นมาช่องหนึ่ง เผยให้เห็นฟ้าดินที่แท้
