พื้นมีรอยเท้าที่ยุบตัวลงไปและมีกลิ่นไหม้ฟุ้งกระจายปรากฏขึ้นมารอยหนึ่ง
เมื่อเห็นภาพนี้ อาต้าจึงส่ายศีรษะ ในใจคิดว่าต่อให้เป็นเจ้าก็ไม่สามารถดูบซับพลังของสายฟ้าเอาไว้ได้อย่างไม่จำกัด ต่อไปในตอนที่บรรลุขั้นทะลวงสวรรค์จะต้องยุ่งยากอย่างมากแน น่นอน
……
……
เพียงพริบตาก็ผ่านไปหนึ่งปี
ในตอนที่ต้นฤดูใบไม้ผลิมาเยือน กั้วหนานซานก็มายอดเขาเสินม่ออีกครั้ง เขาถูกกู้ชิงเชิญไปในกระท่อมไม้หลังเล็กหลังนั้น จากนั้นเริ่มดื่มชา
เวลานี้ทั่วทั้งชิงซานต่างทราบว่าหากอยากจะพบเจ้าสำนัก อันดับแรกคือต้องผ่านกู้ชิงไปก่อน แล้วก็ต้องดื่มชาของเขาถ้วยหนึ่ง
กั้วหนานซานจำไม่ได้แล้วว่านี่เป็นการมาครั้งที่เท่าไร ดื่มชาไปแล้วกี่ถ้วย สิ่งเดียวที่แตกต่างไปจากเมื่อก่อนนี้ก็คือครั้งนี้จัวหรูซุ่ยตามเขามาด้วย
เขาวางถ้วยชาในมือลง ก่อนกล่าวถามว่า “เจ้าสำนักยังเก็บตัวอยู่?”
กู้ชิงกล่าว “ถูกต้อง”
กั้วหนานซานกล่าวว่า “ท่านจะออกมาเมื่อไรกันแน่ ได้บอกเอาไว้หรือไม่?”
กู้ชิงกล่าวว่า “เรื่องนี้ไม่รู้จริงๆ”
กั้วหนานซานค่อนข้างผิดหวัง
ผู้บำเพ็ญพรตเก็บตัวนั้นเป็นเรื่องที่พบเห็นได้บ่อยๆ ยิ่งไปกว่านั้นการเก็บตัวครั้งหนึ่งยังกินเวลาหลายปีด้วย
เมื่อคิดถึง
