คำว่าความหนาวเย็นในช่วงต้นฤดูใบไม้ผลินั้นเหมาะสมที่จะใช้นิยามยอดเขาซั่งเต๋อในเวลานี้มากที่สุด
หมู่สนสีเขียวบนยอดเขาดูคล้ายมหาสมุทร หิมะค่อยๆ ละลาย แต่อากาศกลับยังหนาวเย็น
ภายในถ้ำที่มีน้ำแค้งแข็งเกาะอยู่ตลอดทั้งปีถูกลำแสงกระบี่ของกระบี่คมจักรวาลส่องสว่างจนยิ่งรู้สึกหนาวเย็นมากกว่าเดิม
หยวนฉีจิงยืนอยู่ริมบ่อน้ำ มองมาทางเขาพลางกล่าวว่า “ยอดเขาเหลี่ยงว่างเป็นผลงานที่หลิ่วฉือภูมิใจ”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “เขามิใช่ทำมันเพราะเห็นแก่ตัว แต่ไม่ได้หมายความว่าคนอื่นจะคิดเช่นนี้ด้วย”
หยวนฉีจิงกล่าวว่า “ข้าเข้าใจความหมายของท่าน แต่ไม่ใช่ว่าผู้บำเพ็ญพรตทุกคนจะเป็นเหมือนอย่างท่าน”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “ผู้บำเพ็ญพรตควรจะเป็นเหมือนอย่างข้า”
หยวนฉีจิงครุ่นคิด ก่อนกล่าวว่า “ท่านพูดถูก”
มิใช่ว่าไม่อยากทำ เพียงแต่ทำไม่ได้
ถึงแม้ความสามารถจะก้าวไปไม่ถึง แต่ใจยังคงปรารถนา
อย่างน้อยเขาและหลิ่วฉือเป็นแบบนี้มาตั้งแต่เมื่อหลายปีก่อน
จิ๋งจิ่วพลันกล่าวถามขึ้นมาว่า “เจ้าสำนักจะออกไปจากสำนักค่อนข้างยุ่งยากใช่หรือเปล่า? ต้องรายงานใคร? เจ้าหรือ?”
หยวนฉีจิงกล่าวว่า “เจ้าสำนักใหญ่ที่สุด ท่านอยากไปก็ไป”
จิ๋งจิ่วไม่ค่อยเข้าใจ กล่าวว่า “หลิ่วฉือไม่ค่อยได้ออก
