ธ์แบบนั้นคือสิ่งที่ตนเองสามารถยอมรับได้
……
……
จิ๋งจิ่วไปยังถ้ำของถงเหยียนที่ปิดสนิท มองดูอัญมณีสีเขียวที่อยู่ริมประตู ก่อนจะผลักประตูเข้าไป
ถงเหยียนกำลังทำสมาธิ ควันเบาบางจับตัวเป็นรูปต้นไม้อยู่เหนือศีรษะของเขา
ต้นไม้แห่งเต๋าปรากฏสู่ภายนอก นี่แสดงให้เห็นว่าสภาวะของเขามีความก้าวหน้า ดูแล้วคงจะอยู่ในขั้นจิตทารกระดับสูงสุด แต่ยังห่างจากขั้นแปรจิตอยู่อีกหน่อย
ถงเหยียนลืมตา มองดูเขาพลางกล่าวว่า “นี่เป็นเรื่องที่เสียมารยาทอย่างมาก”
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะมีความก้าวหน้าในการบำเพ็ญเพียรหรือว่าเป็นเพราะเหตุผลอื่น ขนคิ้วของเขาจึงยิ่งดูจางลง เมื่อรวมกับใบหน้าที่ดูอ่อนเยาว์ ในตอนที่เขาทำสีหน้าจริงจังกลับยิ่งดูน่ารัก
การรบกวนผู้บำเพ็ญพรตในขณะที่กำลังอยู่ในช่วงเวลาสำคัญของการบำเพ็ญเพียรนั้นเป็นเรื่องที่น่ารังเกียจ หรือเรียกได้ว่าน่าโมโหเป็นอย่างมาก
จิ๋งจิ่วไม่ได้สนใจเขา หากแต่ยื่นมือกดลงไปยังตำแหน่งหนึ่งบนโต๊ะหิน อัญมณีที่อยู่ด้านนอกถ้ำเม็ดนั้นกลายเป็นสีแดง
จากนั้นเขากล่าวว่า “ซูจึเย่ปลอมเป็นหวังเสี่ยวหมิง คิดอยากจะตั้งสำนักเสวียนอินขึ้นมาอีกครั้ง กู้ชิงไม่ถนัดทำเรื่องแบบนี้ เจ้ามีความเห็นว่าอย่างไร?”
ถงเหยียนกล่
