่ไหว….”
กู้ชิงมองดูเขา กล่าวว่า “อย่างนั้นเรื่องนี้เจ้ามีความเห็นอย่างไร?”
ผิงหย่งเจียเดินไปหน้าป้ายหยกป้ายนั้น พบว่านี่เป็นเรื่องการมอบรางวัลและการลงโทษที่ยอดเขาซีไหลส่งมา จึงยิ่งรู้สึกไม่กล้าเสนอความเห็น ดวงตากรอกไปกรอกมาเล็กน้อย ก่อนกล่าวว่า “เอ่อ ท่านไป๋กุ่ยให้ข้าไปหาไข่มุกเม็ดนั้น ข้าลืมเรื่องนี้ไปเลยนะเนี่ย ศิษย์พี่ ข้าไปก่อนล่ะ”
เมื่อกล่าวจบประโยคนี้ เขาก็รีบวิ่งออกไปโดยไม่รอให้กู้ชิงได้พูดอะไร
กู้ชิงมองไปทางหยวนฉวี่
หยวนฉวี่กล่าวด้วยสีหน้าจริงใจ “พวกข้าไหนเลยจะมีสิทธิ์ตัดสินใจเรื่องเหล่านี้ได้ ข้าว่าให้อาจารย์อาจิ๋งจิ่วมาดูดีกว่า”
กู้ชิงส่ายศีรษะ เขารู้ว่าอาจารย์ปล่อยอำนาจก็คือปล่อยจริงๆ ตัวเองไม่ต้องกังวลว่าจะถูกตำหนิ ขอเพียงจัดการเรื่องเหล่านี้ให้ดีก็พอ แต่แน่นอนว่าถ้าจัดการได้ไม่ดี ก็น่าจะถู กอาจารย์ด่าเช่นกัน
หยวนฉวี่มองเขาอย่างเห็นใจ กล่าวว่า “ท่านจัดการให้ดีแล้วกันนะ”
กู้ชิงกล่าวว่า “เจ้าต้องอยู่ช่วยข้าก่อน”
“พวกเราไม่ได้มีอาจารย์คนเดียวกัน ท่านอย่าคิดที่จะดึงข้าไปตายด้วยเลย”
หยวนฉวี่ยิ้มพลางกล่าว จากนั้นเดินออกไป
กู้ชิงถอนใจอีกครั้ง ดื่มชาดำภายในถ้วยจนหมด จากนั้นหยิบชาข
