างอย่าง นางกล่าวว่า “เจ้าถึงได้เชื่อฟังเขาขนาดนี้ ถึงขนาดยอมเฝ้ายอดเขาให้เขา”
อาต้าใช้สายตาที่น่าสงสารบอกนางว่าข้าไม่อาจล่วงเกินอาจารย์กับอาจารย์อาของเจ้าได้ พ่อหนุ่มคนนี้ข้าเองก็ล่วงเกินไม่ได้ ไม่อย่างนั้นหากวันไหนอาจารย์อาของเจ้ากลับมา ข้าจะทำ ำอย่างไร?
หนานว่างขมวดคิ้วกล่าวว่า “หลิ่วฉือรู้ถึงตัวตนของเขา ก็เลยคิดจะยกตำแหน่งเจ้าสำนักให้แก่เขา?”
อาต้าร้องเมี้ยวออกมา
หนานว่างกล่าวว่า “หลิ่วฉือตายที่ไหน?”
อาต้าบอกว่าตัวเองไม่รู้
ในตอนที่อยู่บนยอดเขาเทียนกวง มันสังเกตดูทุกคนอย่างละเอียด
ในตอนที่ปลอกกระบี่แบกสวรรค์ปักกลับไปบนป้ายหิน หยวนฉีจิงโค้งตัวเล็กน้อย นักพรตกว่างหยวนถอนใจออกมา สีหน้าของกั้วหนานซานค่อนข้างขาวซีด หลายคนล้วนแต่มีสีหน้าโศกเศร้า
มีเพียงดวงตาของหนานว่างกับจัวหรูซุ่ยที่เป็นสีแดง เห็นได้ชัดว่าร้องไห้มา
ทำไมคนที่บำเพ็ญเพียรถึงเป็นแบบนี้
อาต้ามองนางอย่างสงสาร ในใจครุ่นคิดว่ามิน่าสภาวะในการบำเพ็ญเพียรของเจ้าถึงได้คืบหน้าไปช้าขนาดนี้ ที่แท้เป็นเพราะคนมากรักผู้นั้นนี่เอง
เมื่อคิดถึงเรื่องเหล่านี้ มันก็ใช้อุ้งเท้าหน้าทั้งสองข้างเหยียบลงไปเบาๆ เพื่อแสดงการปลอบใจ
หนานว่างหิ้วคอขอ
