ความทะเยอทะยานอย่างมากที่สุดของไป๋หรูจิ้งก็แค่อำนาจบนยอดเขาเทียนกวง ไหนเลยจะกล้าโลภมากไปถึงตำแหน่งเจ้าสำนัก
แต่เขาคิดว่าอย่างน้อยตนเองก็ไม่ควรจะต้องมาทนถูกดูหมิ่นอยู่ตรงนี้
“ท่านเจ้าสำนักยังมีอะไรจะสั่งการหรือไม่?”
เขาชิงก้าวออกมาโดยไม่รอให้กั้วหนานซานพูดอะไรออกมา ก่อนกล่าวกลับจิ๋งจิ่วว่า “หากไม่มีอะไรแล้วล่ะก็ ข้าขอตัวก่อน”
ในตอนที่กล่าวประโยคนี้ สีหน้าของเขาไม่ถึงกับดูเคารพ แต่ก็ไม่ได้จงใจทำเป็นผ่อนคลาย หากแต่ดูค่อนข้างสงบเยือกเย็น
แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด ในตอนที่ทุกคนที่อยู่บนยอดเขาได้ยินคำว่าท่านเจ้าสำนัก พวกเขากลับรู้สึกว่าในคำพูดนั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกเสียดสีและเย้ยหยัน
จิ๋งจิ่วไม่โกรธ
คนที่ในใจมีผีถึงจะมองคนอื่นเหมือนผี
คนที่รู้สึกว่าตนเองไม่คู่ควรกับตำแหน่งเจ้าสำนักต่างหากถึงจะรู้สึกว่าตนเองถูกเย้ยหยัน
ไป๋หรูจิ้งเห็นเขาไม่มีการตอบโต้ จึงงุนงงเล็กน้อย จากนั้นทำการคารวะแล้วหมุนตัวเดินลงไปจากยอดเขา
ถึงแม้มารยาทที่เขาแสดงออกมาต่อจิ๋งจิ่วจะไม่ขาดตกบกพร่อง แต่การเคลื่อนไหวกลับเร็วไปหน่อย
ยิ่งไปกว่านั้นในเวลานี้กั้วหนานซานยังกล่าวรายงานอยู่ แต่เขากลับเดินออกไปเช่นนี้ นี่มันหมายความว่าอย่างไร?
กู้ชิงแล
