ลี่ยนเป็นขาวซีดขึ้นมา เขากล่าวว่า “ในรายชื่อน่าจะมีบันทึกเอาไว้ ข้าเข้าสำนักมาเร็วกว่า ไม่อย่างนั้นไปตรวจดูที่ยอดเขาซีไหลก็ได้”
หยวนฉีจิงกล่าวด้วยสีหน้าเฉยชา “นั่นเป็นเพราะเจ้าพูดกล่อมให้เขาเปลี่ยน ยังจะให้ข้าพูดต่อไปไหม?”
สีหน้าของไป๋หรูจิ้งขาวซีดยิ่งกว่าเดิม
ในเวลานี้ทุกคนต่างรู้แล้วว่าเบื้องหลังเรื่องนี้จะต้องมีอะไรแอบซ่อนอยู่ย่างแน่นอน เพียงแต่รายละเอียดเป็นอย่างไรก็มิอาจรู้ได้
“เร็วหนึ่งวันช้าหนึ่งวันสำคัญมากนักหรือ? ทำไมต้องวุ่นวายกันขนาดนี้ด้วย”
จัวหรูซุ่ยหาวออกมา กล่าวด้วยสีหน้าเนือยๆ
คำพูดของเขาประโยคนี้กล่าวเสียดสีหยวนฉีจิง ไป๋หรูจิ้งและมั่วฉือ ไปจนถึงจิ๋งจิ่วที่นิ่งเงียบอยู่ตลอดเวลา
“ต่อให้ท่านจะเข้าสำนักมาเร็วที่สุดแล้วยังไง? ข้าก็ไม่ยอมรับอยู่ดี”
เขามองไปทางไป๋หรูจิ้งพลางกล่าวด้วยสีหน้าเฉยชาว่า “อย่างนั้นพวกเราควรจะถามในยอดเขาเทียนกวงดูหน่อยไหมว่ามีใครบ้างที่สนับสนุนท่าน?”
จิ๋งจิ่วพบว่าตัวเองยิ่งรู้สึกชื่นชมเด็กคนนี้
ไป๋หรูจิ้งรู้ว่าเรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ไม่สามารถคืบต่อไปข้างหน้าได้อีก สีหน้าดูแย่เป็นอย่างมาก เขากล่าวกับจิ๋งจิ่วว่า “ต่อให้เจ้ายุแยงได้สำเร็จ แต่เจ้าคิดหรือว่ายังจะมีใค
