อดเขาเทียนกวง! บรรลุ ขั้นแหวกทะเลระดับสูง! ใครมีสิทธิ์ที่จะคัดค้านข้า!”
ถูกต้อง นี่คือปัญหา แต่ก็มิใช่ปัญหาเช่นกัน ดังนั้นจิ๋งจิ่วจึงไม่ได้สนใจเขา
มั่วฉือเดินออกมา บนใบหน้าที่น่าเกลียดนั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกโศกเศร้าและความรู้สึกเสียใจ กล่าวว่า “อย่างนั้นข้าล่ะ?”
เสียงของไป๋หรูจิ้งแหบพร่าเล็กน้อย เขากล่าวว่า “เจ้าออกมาทำไม? จะทะเลาะกับข้าหรือ?”
มั่วฉือกล่าวว่า “หลายร้อยปีมานี้ ข้าไม่เคยทะเลาะอะไรกับท่าน แต่ครั้งนี้ไม่ทะเลาะไม่ได้ เพราะพวกเราเป็นคนของยอดเขาเทียนกวง ต้องปฏิบัติตามคำสั่งเสียของท่านเจ้าสำนัก แล้วนี่ ท่านกำลังทำอะไร?”
จัวหรูซุ่ยที่อยู่ข้างๆ กล่าวว่า “ข้าก็หมายความเช่นนี้แหละ ตั้งแต่แรกท่านเอาแต่กระโดดโลดเต้นคัดค้านคำสั่งเสียของอาจารย์ ท่านมีสิทธิ์อะไรมาเป็นตัวแทนของยอดเขาเทียนกวง?”
ไป๋หรูจิ้งมิได้สนใจเขา หากแต่จ้องมองมั่วฉือพลางกัดฟันกล่าวว่า “เจ้าอย่าลืมนะว่าข้าเป็นศิษย์พี่!”
สีหน้าของมั่วฉือดูสับสน คล้ายมีคำพูดบางอย่างที่ไม่รู้ว่าควรจะพูดออกมาหรือไม่
จิ๋งจิ่วมองหยวนฉีจิง
หยวนฉีจิงขมวดคิ้วเล็กน้อย มองไปทางไป๋หรูจิ้งพลางกล่าวว่า “มั่วฉือเข้าสำนักมาเร็วกว่าเจ้าวันนึง”
สีหน้าของไป๋หรูจิ้งแปรเป
