ใช้ชีวิตมาหยุดไม่ให้จิ๋งจิ่วกลายเป็นเจ้าสำนัก
นี่เป็นเรื่องที่น่าสลดใจในสายตาใครหลายๆ คน แต่สำหรับจิ๋งจิ่วแล้วมันเป็นเรื่องที่ไร้ความหมาย
ถ้าหากมิเป็นเพราะเขาถือปลอกกระบี่แบกสวรรค์และรับคำสั่งเสียเอาไว้แล้ว ในเวลานี้เขาอาจจะพูดคำพูดเย็นชาบางอย่างออกไปแล้วก็เป็นได้
อย่างเช่นถ้าจะตายก็ไปตายไกลๆ หน่อยอะไรทำนองนี้
แต่เขาเป็นเจ้าสำนักแล้ว จะทำอะไรก็ต้องระวังหน่อย
แต่ปัญหาก็คือเขาทำเป็นแต่เรื่องที่ทำในสำนักเสวียนหลิง ทำเรื่องอื่นไม่เป็น ถ้าอยากจะระวังก็ได้แต่ต้องไม่ทำอะไร
เขานั่งอยู่บนเก้าอี้ มองดูปลอกกระบี่แบกสวรรค์ คิดถึงหลิ่วฉือที่อยู่ตรงขอบฟ้า รู้สึกว่าเรื่องเหล่านี้มันน่าเบื่อหน่าย ไม่แม้กระทั่งเหลือบมองดูสถานการณ์ที่เกิดขึ้นบนยอดเขาในเวลานี้
ศิษย์จำนวนมากเห็นภาพเหตุการณ์นี้ นี่มิใช่ไร้ความรู้สึก หากแต่เป็นความใจเย็น
แต่ปัญหาก็คือไม่มีใครที่จะใจเย็นเหมือนอย่างเขาได้ ต่อให้เป็นผู้บำเพ็ญพรตก็ตาม
อีกทั้งหลังจากนั้นก็มีคนอีกจำนวนมากที่ลงมายืนบนยอดเขา
หากบอกว่าเจี่ยนหรูอวิ๋นและศิษย์หนุ่มเหล่านี้ยังไม่มีน้ำหนักพอ อย่างนั้นคนที่ก้าวออกมาหลังจากนั้นล่ะ?
“คำสั่งนี้ไม่มีเหตุผล ข้าไม่อาจยอมรับได้”
ไป๋หรูจ
