ชิงซานต่างพากันตกตะลึง ทุกคนต่างรู้ว่าไป๋หรูจิ้งนั้นเป็นผู้อาวุโสที่มีอำนาจอิทธิพลและสภาวะสูงที่สุดบนยอดเขาเทียนกวง ตอนนี้เจ้าสำนักจากไปแล้ว เขาย่อมต้องมีสิทธิ์เป็นตัวแทนยอดเขาเทียนกวง
จิ๋งจิ่วนั่งพิงไปบนพนักเก้าอี้อยู่ในท่าที่สบายขึ้นกว่าเดิม ไม่ได้ต่อปากต่อคำกับคนผู้นี้อีก
กู้ชิงเดินออกมาอธิบายว่า “อาจารย์หมายความว่าต่อให้อาจารย์ลุงจะมีคุณสมบัติเป็นตัวแทนของยอดเขาเทียนกวง แต่ก็ไม่ได้หมายความว่ายอดเขาเทียนกวงจะยินดีให้ท่านเป็นตัวแทน สองอย่างนี้มีความหมายที่ไม่เหมือนกันขอรับ”
ในเวลานี้ไป๋หรูจิ้งถึงได้เข้าใจความหมายของเขา จึงหลุดหัวเราะออกมาเล็กน้อยก่อนกล่าวว่า “หรือว่ายังมีคนที่คัดค้าน...”
“ข้าคัดค้าน”
กั้วหนานซานก้าวออกมา สบตากับไป๋หรูจิ่งเงียบด้วยสายตาที่สุขุมเยือกเย็น ไม่มีทีท่าว่าจะหลบสายตาแม้แต่น้อย
“ข้าก็คัดค้าน”
จัวหรูซุ่ยขยี้ตาเดินออกมา ไม่รู้ว่าเป็นเพราะง่วงเกินไปหรือเปล่า ดวงตาของเขาถึงได้แดงเล็กน้อยเหมือนอย่างหนานว่าง
………………………………………………………..
