่ากำลังคิดอะไรอยู่ หรือว่ากำลังอับอายจนไม่มีหน้าจะเงยหน้าขึ้นมา
ภายในดวงตาของนักพรตกว่างหยวนมีความรู้สึกสงสารปรากฏขึ้นมา เขาเตรียมจะพูดปลอบใจจิ๋งจิ่วสักเล็กน้อย
จิ๋งจิ่วพลันเงยหน้าขึ้นมา
เขารอมานานแล้ว ในที่สุดก็มีคนยกเอากฎข้อนั้นออกมาใช้
ก็เหมือนอย่างเมื่อเจ็ดร้อยกว่าปีก่อน
คนไม่อาจเหยียบลงไปในแม่น้ำสายเดิมได้
อย่างนั้นเรื่องราวแบบเดียวกันอาจจะเกิดขึ้นอีกครั้งได้หรือไม่?
ย่อมเป็นไปไม่ได้
อย่างน้อยก็สำหรับเขา
เขากล่าวกับไป๋หรูจิ้งว่า “ท่านมีสิทธิ์อะไรมาคัดค้าน?”
คำถามนี้ทำเอาหลายๆ คนต่างรู้สึกงุนงง จากนั้นก็ค่อนข้างเป็นห่วง ในใจครุ่นคิดว่าหรือเป็นเพราะได้รับความกระทบกระเทือนมากเกินไป ใจแห่งเต๋าของจิ๋งจิ่วในตอนนี้เลยไม่ค่อยมั่นคง?
ไม่อย่างนั้นทำไมจู่ๆ เขาถึงได้ถามคำถามประหลาดแบบนี้ออกมา?
ไป๋หรูจิ้งมองดูจิ๋งจิ่ว ยิ้มเล็กน้อยคล้ายรู้สึกสมเพช ก่อนจะกล่าวออกมาอย่างรังเกียจว่า “ข้าเป็นตัวแทนยอดเขาเทียนกวง ย่อมต้องมีสิทธิ์คัดค้าน”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “ที่ข้าถามคือท่านมีสิทธิ์อะไรมาเป็นตัวแทนยอดเขาเทียนกวง?”
ไป๋หรูจิ้งงุนงง เขาไม่เคยคิดถึงปัญหานี้มาก่อน จึงกล่าวอย่างโมโหเล็กน้อยว่า “หรือว่าข้าไม่มีสิทธิ์?”
ศิษย์สำนัก
