าวุโสต่างรับรู้ได้อย่างชัดเจน เจตน์กระบี่นี้คือเจตน์กระบี่แบกสวรรค์ของเจ้าสำนัก ไม่มีใครสามารถปลอมแปลงได้
เจตน์กระบี่สายนั้นเจอกับไอหมอกที่ยังหลงเหลืออยู่บนยอดเขาเทียนกวง จับตัวเป็นหยดน้ำเล็กๆ จำนวนนับไม่ถ้วน ก่อนจะถูกแสงอาทิตย์ยามเย็นส่องสว่าง ค่อยๆ เกิดเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมา
ทุกคนต่างตกใจ ในใจครุ่นคิดว่าหรือนี่จะเป็นคำสั่งเสียที่เจ้าสำนักทิ้งเอาไว้?
หยดน้ำเหล่านั้นจับตัวหนาแน่นขึ้นเรื่อยๆ ตัวหนังสือเหล่านั้นก็ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ อารมณ์ของทุกคนแปรเปลี่ยนเป็นยิ่งตื่นเต้นขึ้นเรื่อยๆ
ชื่อที่เจ้าสำนักเขียนเอาไว้ในคำสั่งเสียคือชื่อของใครกันแน่?
ฟางจิ่งเทียนหรือว่านักพรตกว่างหยวน หรือว่าจะเป็นเจ้าแห่งยอดเขาคนไหนที่ไม่มีใครคิดถึง อย่างเช่นหนานว่าง?
หนานว่างมองดูตัวหนังสือที่ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ เหล่านั้น อารมณ์ค่อนข้างหนักอึ้ง
นางไม่ได้มีความทะเยอทะยานอะไรในตำแหน่งเจ้าสำนักนี้ แต่ถ้าหากศิษย์พี่รักนางถึงขนาดนี้ นางก็ย่อมต้องรับเอาไว้อย่างแน่นอน
ในที่สุดตัวอักษรเหล่านั้นก็ปรากฏขึ้นมาจนหมด
เนื้อหาในคำสั่งเสียของนักพรตหลิ่วฉือเรียบง่ายเป็นอย่างมาก มีเพียงแค่หกพยางค์
“ชิงซานเป็นของจิ๋งจิ่ว”
……
……
ตัวอักษรหกพยางค์นี้ไม่
