ูซุ่ยก็ยังรู้สึกร้อนใจขึ้นมา ใช้มือพัดใบหน้า
คนของยอดเขาเสินม่อย่อมต้องยิ่งรู้สึกตื่นเต้นจนแทบจะทนไม่ไหว ใบหน้าของกู้ชิงค่อนข้างขาวซีด ถึงแม้หยวนฉวี่และผิงหย่งเจียจะไม่ได้กอดกันจริงๆ แต่พวกเขากลับตัวสั่นขึ้นมา
มีเพียงเจ้าล่าเยวี่ยที่ยังมีสีหน้าสงบนิ่ง คล้ายไม่รู้ว่าเรื่องนี้มันมีความร้ายแรงเพียงใด
……
……
จิ๋งจิ่วเองก็สงบนิ่ง ราวกับว่าเขาไม่ใช่คนก่อเรื่อง ไม่ใช่เขาที่ไปเหยียบบนหลังของหยวนกุยแล้วดึงกระบี่แบกสวรรค์ออกมา ไม่ใช่เขาที่นั่งลงไปบนเก้าอี้ตัวนั้นแล้วพูดว่าข้าเป็นเอ อง
เขาดึงสายตาที่มองดูปลอกกระบี่แบกสวรรค์กลับมา ก่อนจะมองดูลูกศิษย์ที่อยู่บนยอดเขาและบนท้องฟ้าเหล่านั้น สายตาของเขาประสานเข้ากับสายตานับหลายร้อยคู่
“ทำไมมองข้าแบบนี้ล่ะ?”
เขากล่าวว่า “ตำแหน่งเจ้าสำนักนี้มิใช่ว่าข้าอยากจะเป็นเองเสียหน่อย”
เมื่อกล่าวจบประโยคนี้ เขาก็เอามือตบไปบนปลอกกระบี่แบกสวรรค์ ไม่หนักไม่เบา คล้ายไม่ได้มีอารมณ์อะไรเป็นพิเศษ
นี่ไม่เหมือนกับพวกนักกวีที่ยืนเคาะราวกั้นอยู่บนหอสูง หากแต่เหมือนกับชาวประมงที่เอามือตบกราบเรือแล้วร้องเพลงมากกว่า
เจตน์กระบี่สายหนึ่งลอยออกมาจากในปลอกกระบี่
เจ้าแห่งยอดเขาและเหล่าผู้อ
