ผู้อาวุโสเหล่านั้นต่างก็ไม่รู้ว่าตัวเองควรจะโกรธหรือว่าควรจะหัวเราะออกมาดี
หนานว่างเลิกคิ้วขึ้นมา รู้สึกว่าเรื่องนี้มันน่าสนใจเป็นอย่างมาก จึงกล่าวว่า “แบบนี้ก็ได้หรือ?”
นักพรตกว่างหยวนเอียงศีรษะเล็กน้อย มองดูจิ๋งจิ่วอย่างสงสัยใคร่รู้
ในเมื่อเป็นเรื่องเหลวไหล เช่นนั้นก็ต้องรีบจัดการให้เร็วที่สุด ไม่อย่างนั้นสำนักชิงซานจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?
หยวนฉีจิงยังคงนิ่งเงียบอย่างน่าประหลาด แต่สุดท้ายก็มีคนบางคนที่โมโหเร็วกว่าคนอื่นๆ
“เจ้าบ้าไปแล้วหรือ!”
ไป๋หรูจิ้งเดินออกมาจากกลุ่มคน มองดูจิ๋งจิ่วพลางตะคอกเสียงดัง
ไม่มีใครคิดว่าผู้อาวุโสไป๋เสียมารยาท เพราะหลายๆ คนต่างรู้สึกว่าจิ๋งจิ่วบ้าไปแล้ว หากมิเป็นเพราะวันนี้เป็นสถานการณ์พิเศษ ความจริงทุกคนนั้นอยากจะพูดคำพูดติดปากของชิงซานประโยค นั้นกับจิ๋งจิ่วเสียด้วยซ้ำ —- การคัดเลือกเจ้าสำนักชิงซานเป็นเรื่องใหญ่ที่มีความสำคัญขนาดไหน ต่อให้เจ้าเป็นจิ๋งจิ่วก็จะมาทำเหลวไหลแบบนี้ไม่ได้!
ในเวลานี้ศิษย์หนุ่มที่ในเวลาปกติเคารพเลื่อมใสจิ๋งจิ่วเป็นอย่างมากอย่างเยาซงซานและเหลยอี้จิงต่างก็รู้สึกกระอักกระอ่วนใจเป็นอย่างมาก ถึงกับเบือนหน้าหนีไปอีกทางหนึ่ง
กระทั่งคนที่หนังหน้าหนาเหมือนอย่างจัวหร
