ลุมหมู่ยอดเขา
ยอดเขาเทียนกวงกำลังรับแสงสุดท้ายของวัน บนยอดเขายังคงสว่างไสว ทุกอย่างยังดูชัดเจน
ไม่มีใครพูดอะไร เพราะว่าตกตะลึง
สายตาจำนวนนับไม่ถ้วนมองไปยังเก้าอี้ตัวนั้น
นั่นคือสิ่งที่เป็นตัวแทนของตำแหน่งเจ้าสำนักของชิงซาน
นี่มันอะไรกัน?
เกิดอะไรขึ้น
ทำไมจิ๋งจิ่วถึงไปนั่งอยู่ตรงนั้น?
ทุกคนรู้สึกว่าตัวเองตาลายหรือเปล่า หรือว่าตาบอดแล้ว
หยวนกุยเชื่องช้า กระบี่แบกสวรรค์ถูกดึงออกไปแล้วมันถึงเพิ่งจะรู้สึกตัว จึงร้องไอหยาขึ้นมา
เสียงร้องไอหยานี้ปลุกให้ทุกคนได้สติขึ้นมา
ทุกคนต่างร้องไอหยาภายในใจ ก่อนจะนึกถึงคำพูดสามพยางค์ที่จิ๋งจิ่วเพิ่งจะพูดออกมาเมื่อครู่นี้
“ข้าเป็นเอง”
……
……
เจ้าจะเป็นอะไร?
เป็นลมเป็นฝน?
เป็นอาจารย์หรือว่าเป็นผู้อาวุโส?
คงไม่ใช่ว่า…เจ้าจะมาเป็นเจ้าสำนักหรอกนะ?
……
……
จิ๋งจิ่วนั่งอยู่บนเก้าอี้ ก้มหน้ามองดูปลอกกระบี่แบกสวรรค์ ไม่มีทีท่าว่าจะลุกขึ้นมา
สายตาที่ทุกคนมองดูเขาค่อยๆ เปลี่ยนจากสับสนกลายเป็นความงุนงง จากนั้นกลายเป็นความโกรธเกรี้ยว ก่อนที่สุดท้ายจะกลับเป็นความสับสนอีกครั้ง
เจ้าจะมาเป็นเจ้าสำนักชิงซาน?
นี่มันช่างเหลวไหลสิ้นดี!
ถูกต้อง เรื่องนี้มันเหลวไหลเป็นอย่างมาก กระทั่งเจ้าแห่งยอดเขาและ
