เกิดขึ้นเรื่องนั้น ไหนเลยจะมีใจมองดูทิวทัศน์ที่งดงามที่มองดูมาเป็นเวลาหลายปีอีก สายตาของพวกเขาทอดมองไปยังยอดเขาเทียนกวงที่อยู่ห่างไกล พลางถก กเถียงกันเสียงเบาๆ ว่าใครกันแน่ที่จะเป็นเจ้าสำนักคนใหม่
มีบางคนถึงขนาดคิดไปไกลกว่านั้น พวกเขาคิดว่าหลังจากนี้อีกหลายร้อยปี ในบรรดาศิษย์รุ่นที่สาม ใครกันที่มีโอกาสจะได้กลายเป็นเจ้าสำนักคนต่อไป?
กั้วหนานซานเป็นศิษย์คนแรกของสำนักชิงซาน จัวหรูซุ่ยเป็นศิษย์คนสุดท้ายของเจ้าสำนัก ดูแล้วมีหวังเป็นอย่างมาก ขณะเดียวกันก็มีอีกสองสามชื่อที่ถูกพูดถึงขึ้นมา
จากนั้นก็มีลูกศิษย์ที่เฉลียวฉลาดคนหนึ่งใช้คำพูดเพียงประโยคเดียวก็ปฏิเสธความเป็นไปได้ที่ว่ามานี้
“พวกเจ้าอย่าลืมสิว่าอาจารย์อาหญิงล่าเยวี่ยกับอาจารย์อาจิ๋งยังอายุน้อยอยู่”
ถูกต้อง เจ้าล่าเยวี่ยและจิ๋งจิ่วคืออาจารย์ แต่อายุกลับยังน้อยเสียกว่าคนอื่นๆ อย่างกั้วหนานซานและจัวหรูซุ่ยเสียอีก
ลูกศิษย์จะไปแย่งตำแหน่งเจ้าสำนักกับผู้อาวุโสได้อย่างไร?
ผู้อาวุโสสองคนนี้ยังอายุน้อยขนาดนี้ คิดอยากจะให้พวกเขาแก่ตายนั้นเป็นไปไม่ได้
แบบนี้แล้ว ผ่านไปอีกสักหลายร้อยปี หรืออาจารย์อาเล็กจะเป็นเจ้าสำนักได้จริงๆ?
……
……
ท้องฟ้ายามเย็นปกค
