ึกอยู่ตรงหน้าประตูสำนักก็ถือเป็นการพาเข้ามาในสำนักแล้วล่ะก็นะ…เขาคิดอยู่ในใจ เพราะอย่างไรเสียศิษย์พี่หลี่ว์ก็คงไม่มาที่ศาลาหนานซงแล้ว ว
เมื่อได้ฟังคำพูดนี้ ศิษย์นอกสำนักเหล่านั้นต่างรู้สึกตกใจ สายตาที่มองดูหมิงกั๋วซิ่งยิ่งดูเร่าร้อน พากันสอบถามว่าอาจารย์อาจิ๋งจิ่วเป็นคนอย่างไรกันแน่ หมิงกั๋วซิ่งลูบเครา ของตัวเอง หรี่ตาเล็กน้อย คล้ายกำลังหวนคิดถึงภาพเหตุการณ์ในเวลานั้น “เด็กหนุ่มในเวลานั้น ชุดขาวพลิ้วไหว งดงามจนมิอาจบรรยายได้ เพียงแค่มองดูก็รู้ว่าไม่ธรรมดา…”
เสียงของเขาพลันหยุดชะงักไป
ศิษย์นอกสำนักรู้สึกไม่ค่อยเข้าใจ ในใจครุ่นคิดว่าเป็นอะไร?
หมิงกั๋วซิ่งเดินไปริมหน้าต่าง ทอดตามองดูหมู่ยอดเขาที่อยู่ไกลออกไป สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นคร่ำเคร่งขึ้นมา
……
……
ท้องฟ้ายามเย็นส่องสว่างธารสี่เจี้ยน ดูคล้ายกับแส้สีทองที่เทพเจ้าถืออยู่ในมือ พร้อมที่จะลอยจากพื้นดินขึ้นไปบนฟ้าทุกเมื่อ สะบัดฟาดไปทั่วทุกที่บนแผ่นดิน
เหล่าศิษย์หนุ่มสาวที่อยู่ริมธารสี่เจี้ยนยังไม่ได้สืบทอดกระบี่ จึงไม่มีสิทธิ์ที่จะขึ้นไปบนยอดเขาเทียนกวง แต่เมื่อเทียบกับศิษย์นอกสำนักที่อยู่ที่ศาลาหนานซงแล้ว อย่างน้อยพวก กเขาก็ทราบถึงเรื่องใหญ่ที่กำลัง
