าเป็นอาจารย์เซียน แต่ทำงานของผู้ดูแล จนกระทั่งในช่วงสองปีนี้เขาอาศัยประสบการณ์ใ ในการทำงานมาเป็นระยะเวลายาวนานจนได้เข้ามาเป็นอาจารย์ในศาลาหนานซงในที่สุด แต่ในเรื่องของสภาวะยังคงไม่มีการเปลี่ยนแปลง แล้วก็ไม่มีหวังใดๆ
เขาไม่ได้คาดหวังว่าตัวเองจะโชคดีเหมือนอย่างศิษย์พี่หลี่ว์ที่ได้พบเจอลูกศิษย์แบบนั้น จากนั้นก็ได้กลับไปในยอดเขาทั้งเก้า รับยาวิเศษและพยายามบรรลุสภาวะ
แต่ว่าวันเวลาในศาลาหนานซงเองก็สบายเป็นอย่างมาก ความรู้สึกเคารพเลื่อมใสในสายตาของเด็กหนุ่มสาวเหล่านี้มันทำให้เขารู้สึกมีความสุขจริงๆ
และเป็นเพราะสายตาที่เคารพเลื่อมใสเหล่านี้ หมิงกั๋วซิ่งจึงตัดสินใจว่าวันนี้จะเล่าอะไรให้ฟังหน่อย เขาเลิกคิ้วขึ้นมาพลางกล่าวว่า “รู้เรื่องที่เกิดขึ้นที่สำนักเสวียนหลิงแล้วใช ช่ไหม?”
ลูกศิษย์นอกสำนักเหล่านั้นพากันพยักหน้า รอฟังคำพูดต่อไปอย่างตื่นเต้น มีบางคนที่ทนไม่ไหวจนตะโกนออกมา
“เป็นอาจารย์อาจิ๋งจิ่ว!”
“อาจารย์อาเล็กยอดเยี่ยมเกินไปแล้ว!”
หมิงกั๋วซิ่งยิ้มเล็กน้อยพลางกล่าวว่า “พวกเจ้ารู้ว่าเขาเองก็มาจากศาลาหนานซง แต่พวกเจ้าน่าจะไม่รู้ว่าในตอนนั้นข้าคือคนที่พาเขาเข้ามาในชิงซาน”
หากการที่คอยถามชื่อแซ่และจดบันท
