ัวหรูซุ่ยได้เบิ่งโตจนกลายเป็นเหมือนระฆัง เขามองดูร่างนั้นพลางสบถออกมาโดยไม่รู้ตัวว่าตายห่าล่ะ
หยวนฉวี่และผิงหย่งเจียเกือบจะกอดเข้าด้วยกัน ไม่รู้ว่าเป็นเพราะตื่นเต้นหรือว่าหวาดกลัว
กู้ชิงใบหน้าขาวซีด พูดกับตัวเองอยู่ในใจไม่หยุดว่าที่แท้อาจารย์พูดถูก
บนยอดเขาเทียนกวงในเวลานี้ คนที่ยังรักษาความสงบนิ่งเอาไว้ได้มีอยู่เพียงแค่สองคน
หยวนฉีจิงถอนใจออกมา
เจ้าล่าเยวี่ยคาดเดาได้แต่แรกแล้ว จึงมองไปทางด้านนั้นอย่างเงียบๆ
ลมพัดผ่านหมู่เขา
ชุดสีขาวตัวหนึ่ง
ในสายตาจำนวนนับไม่ถ้วน
จิ๋งจิ่วเดินไปตรงหน้าป้ายหินป้ายนั้น
เขาขึ้นไปยืนบนกระดองของหยวนกุย ยื่นมือไปดึงปลอกกระบี่แบกสวรรค์ออกมา
หลังจากนั้น
เขาก็เดินไปตรงหน้าเก้าอี้ตัวนั้น หมุนตัวแล้วนั่งลงไป จากนั้นกล่าวกับทุกคนว่า “ข้าเอง”
………………………………………
[1]สือซุ่ย หมายถึง อายุสิบขวบ
