่วปฏิเสธสองชื่อนั้นในเรือนตระกูลเจ้า เขาก็อยู่ตรงนั้นด้วย
กระทั่งอาจารย์ลุงฟางจิ่งเทียนก็ยังไม่อาจเป็นเจ้าสำนักคนต่อไปได้ อย่างนั้นจะเป็นใคร?
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “เจ้าคิดอย่างไร?”
กู้ชิงคิดถึงเรื่องเมื่อหลายปีก่อนขึ้นมา
วันนั้นก็เป็นวันที่มีหิมะตกเช่นเดียวกัน จิ๋งจิ่วพูดกับเขาที่ริมผาแห่งนี้ว่า
—–เจ้าคือคนที่จะเป็นเจ้าสำนัก
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ต่อให้กู้ชิงจะมีนิสัยสุขุมเยือกเย็นแค่ไหน เขาก็อดยิ้มขึ้นมาไม่ได้
ไม่ใช่การยิ้มอย่างคุ้มคลั่งด้วยความได้ใจ หากแต่เป็นการยิ้มเจื่อนด้วยความรู้สึกเหลวไหล
เขาจะเป็นเจ้าสำนักได้อย่างไร?
หากเรื่องนี้เกิดขึ้นจริงๆ ไม่ต้องรอให้อาจารย์อาและอาจารย์ลุงในยอดเขาเหล่านั้นลงมือ เขานี่แหละที่จะเป็นคนกระโดดลงไปในทะเลเมฆที่อยู่ด้านล่างหน้าผาด้วยตัวเองเพื่อแสดงความบริ สุทธิ์ใจและจะได้ไม่ต้องคิดอะไรฟุ้งซ่านอีก
“หากอาจารย์ลุงหยวนได้เป็นเจ้าสำนัก จะเป็นเรื่องที่ดีที่สุดสำหรับพวกเราขอรับ”
กู้ชิงคิดว่าอาจารย์คิดเช่นนี้ แล้วก็คิดว่านี่เป็นทางเลือกที่ดีที่สุด
ไหนแต่ไรมา ยอดเขาเสินม่อมีความสัมพันธ์กับยอดเขาเทียนกวงและยอดเขาเหลี่ยงว่างที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ อาทิเช่นไป๋หรูจิ้ง อาทิเช่นเจี่ยน
