้ผลิยังอยู่อีกไกลหรือ?
นี่ช่างเป็นประโยคที่ทำให้รู้สึกเจ็บปวดจริงๆ
จิ๋งจิ่วครุ่นคิดเช่นนี้อยู่ท่ามกลางหิมะที่ตกโปรยปรายลงมา ก่อนจะนั่งไปบนกระบี่ พากู้ชิงกลับชิงซาน
เมืองเจาเกอกำลังมีหิมะตก ดินแดนทางใต้เองก็กำลังมีหิมะตกเช่นกัน
ยอดเขาทั้งเก้าของชิงซานยังคงเงียบสงบเหมือนตอนที่เขาจากไป ยอดเขาเสินม่อเองก็เช่นเดียวกัน
หากเป็นแต่ก่อน ในเวลานี้หนานว่างมักจะขอให้หลิ่วฉือเปิดช่องบนข่ายพลังชิงซานเพื่อให้หิมะแรกของปีตกลงมา
แต่ปีนี้นางยังคงเก็บตัวอยู่ หลิ่วฉือไม่อยู่ ย่อมไม่มีหิมะตก
จิ๋งจิ่วนั่งอยู่ริมผา เท้าทั้งสองข้างแตะไม่ถึงทะเลเมฆ ทอดตามองออกไป ไม่รู้กำลังคิดอะไร
แมวขาวฟุบหมอบอยู่ข้างกายเขา ดูเชื่องเป็นอย่างมาก
จักจั่นเหมันต์ยืนอยู่ข้างกายของมัน ดูเชื่องยิ่งกว่า
กู้ชิงยืนอยู่ด้านหลังของเขา มองดูหมู่ยอดเขาที่ยังคงเป็นสีเขียว จู่ๆ พลันกล่าวขึ้นมาว่า “ฝนจะตกแล้วหรือขอรับ?”
เห็นๆ อยู่ว่าด้านนอกเต็มไปด้วยหิมะโปรยปราย แต่เขากลับถามถึงฝน
นี่คือสิ่งที่ทั่วทั้งแผ่นดินเฉาเทียนต่างให้ความสนใจมากที่สุด แล้วก็เป็นฝนที่ใครหลายๆ คนต่างเฝ้ารอคอยมากที่สุด
จิ๋งจิ่วส่งเสียงอืมเบาๆ
กู้ชิงเงียบไม่พูดอะไร
ตอนที่จิ๋งจิ
