คิดของฮ่องเต้แล้ว จึงรู้สึกไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่
สาเหตุที่ไม่พอใจนั้นมีอยู่สองข้อ ข้อแรกก็คือทำไมชิงซานต้องมาแบกรับเรื่องนี้ด้วย?
ข้อสองก็คือเจ้าพยายามอย่างยากลำบากขนาดนี้ แต่กลับเอามันมาใช้กับคำว่ารักเพียงคำเดียว อย่างนั้นเจ้ายังจะบำเพ็ญเพียรไปทำอะไร คิดอยากจะกางปีกไปทำไม?
เมื่อเห็นสายตาของจิ๋งจิ่ว ฮ่องเต้ก็รู้แล้วว่าเขาคาดเดาถึงเจตนาของตนเองได้ จึงรู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย รีบพูดเปลี่ยนประเด็น
“ตำแหน่งเจ้าสำนักเลือกแล้วหรือยัง?”
“เลือกแล้ว”
ฮ่องเต้คิดในใจว่าไม่ว่าจะเป็นใคร ขอเพียงท่านเป็นคนเลือกก็พอ จึงไม่กังวลใจเรื่องนี้อีก จากนั้นกล่าวต่อว่า “เมื่อปีก่อนคุกสะกดมารเกิดเรื่องนิดหน่อย ท่านจะไปดูหน่อยหรือเปล่า? ?”
จิ๋งจิ่วส่งเสียงอืม
……
……
เจ้าหน้าที่ของวัดไท่ฉางถูกขอร้องให้อยู่แต่ในห้องของตนเอง ห้ามออกมาข้างนอก
จิ๋งซางเทน้ำร้อนลงไปในกาน้ำชา ดื่มชาไปคำนึงอย่างไม่รู้รสชาติ คล้ายคาดเดาได้ว่าเรื่องนี้น่าจะเกี่ยวข้องกับพี่น้องแต่ในนามของตนเองผู้นั้น
ภายใต้การนำทางของลู่กั๋วกง จิ๋งจิ่วเดินเข้าไปในวัดไท่ฉาง ทะลุผ่านป่าไผ่แถบนั้น เมื่อมองเห็นดอกไม้สีม่วงกอนั้น เขาก็คิดถึงเรื่องราวในอดีตหลายๆ เรื่องขึ้น
