้ นกจูเชวี่ยไม่สามารถปรากฏขึ้นมาบนโลกนี้ได้อีกครั้ง การกางปีกที่ว่าย่อมต้องกลายเป็นเพียงความฝัน
ฮ่องเต้ไม่ได้พูดคุยถึงประเด็นนี้อีก เขากล่าวว่า “เอากระบี่เล่มนั้นมอบให้เหยาเอ๋อร์ เกรงว่าเขาจะรับไม่ไหว”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “รับไม่ไหวก็เป็นปัญหาของเขา”
“ในอดีตท่านมอบกระบี่เล่มนั้นให้แก่ข้า ครั้งนี้ยังหามันกลับมาแล้วมอบมันให้แก่เขา ของขวัญที่ล้ำค่าสองครั้งนี้ พวกข้าที่เป็นคนรุ่นหลังก็ต้องมีของตอบแทนกลับไปให้ท่านบ้า าง”
ฮ่องเต้กล่าวจบประโยคนี้ก็โยนไข่นกจูเชวี่ยไปให้จิ๋งจิ่ว
จิ๋งจิ่วรับไข่นกจูเชวี่ยเอาไว้ นิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเก็บมันเข้าไปที่นั่น
ฮ่องเต้ฟูมฟักเลี้ยงดูไข่ใบนี้มาเป็นเวลานานหลายปี ภายในใจเกิดความรู้สึกผูกพัน ย่อมต้องครุ่นคิดถึงเรื่องที่ว่าหลังจากนี้ใครจะมาดูแลไข่ใบนี้ต่อ
นี่น่าจะเป็นการฝากฝังให้จิ๋งจิ่วช่วยดูแลต่อ
แน่นอนว่าถ้าเก็บไว้ที่ชิงซานย่อมต้องปลอดภัยที่สุด ถ้าหากสุดท้ายแล้วชิงซานไม่เกิดเรื่องขึ้นล่ะก็
จิ๋งจิ่วคิดถึงปัญหาอีกเรื่องหนึ่ง
ต่อให้พระสนมหูจะมีชิงซานคอยปกป้อง แต่ปีศาจจิ้งจอกที่ที่มีความรักอย่างลึกซึ้งจะสามารถแบกรับความเจ็บปวดจากการจากลาได้หรือ?
เขาพอจะเข้าใจความ
