“ตำแหน่งไม่ผิดใช่ไหม?” อินซานหมุนตัวมาถามปรมาจารย์สำนักเสวียนอิน
ปรมาจารย์สำนักเสวียนอินลูบผมที่เบาบาง พลางกล่าวอย่างทอนถอนใจและหวนคิดถึงความหลังว่า “เดิมทีก็เป็นเพื่อนบ้านกัน อีกทั้งข้ายังหลบอยู่ใต้ดินมาตั้งนาน ไม่มีทางจำผิดแน่”
เมื่อกล่าวจบประโยคนนี้ เขาก็ยื่นนิ้วมืออ้วนๆ สั้นๆ ออกไปจิ้มในอากาศ
จุดแสงจำนวนนับไม่ถ้วนลอยออกมา กลายเป็นแผนที่สามมิติที่มีความซับซ้อนเป็นอย่างมาก ก่อนจะลอยเข้าไปในดวงตาของอินเฟิ่ง
ร่างกายของอินซานและจิ๋งจิ่วไม่เหมือนกัน ร่างกายเขามีความเป็นชีวิตที่มากกว่า ขณะเดียวกันก็เกิดเรื่องได้ง่ายกว่าด้วยเช่นกัน อย่างเช่นลุกไหม้ติดไฟ ดังนั้นเขาถึงไม่สามารถลงไปในล ลำธารลาวาที่อยู่ใต้ดินได้ ส่วนปรมาจารย์สำนักเสวียนอินหากอยู่ห่างจากอินซานเป็นเวลานานเกินไปก็จะถูกข่ายพลังกระบี่ของชิงซานพบตัวเช่นกัน ดังนั้นเขาเองก็ไม่สามารถลงไปได้ เร รื่องนี้จึงได้แต่ต้องมอบหมายให้อินเฟิ่งเป็นคนจัดการ
อินเฟิ่งกระพือปีกขึ้นมา บินลงไปในรอยแตกที่ถูกกระบี่ของหลิ่วฉือฟันเปิดออก ก่อนจะหายลับ
