าหนีได้เร็วนะ หากถูกบีบจนไม่มีทางเลือกขึ้นมาจริงๆ ข้าจะใช้อิทธิฤทธิ์ทำให้ลาวาพุ่งกลับขึ้นไป เผาเจ้าจนกลายเป็นไก่ย่างซะ!”
อินเฟิ่งเองก็ได้รับบาดเจ็บเช่นเดียวกัน มันยกกรงเล็บข้างขวาขึ้นมาเลีย ดูชั่วร้ายเป็นอย่างมาก จากนั้นกล่าวว่า “เจ้าจะลองดูก็ได้”
ปลาไนเพลิงด่าคำหยาบคายออกมา ก่อนกล่าวว่า “ข้าจะลองจริงๆ นะ!”
อินเฟิ่งวางอุ้งเท้าข้างขวาลง พลางกล่าวด้วยสายตาเย็นยะเยือกว่า “ต่อให้เจ้าสามารถทำให้ลาวาท่วมทั้งใต้ดินได้ ข้าก็สามารถขุดหลุมหลบไปก่อนได้อยู่รอ กระทั่งในตอนที่เจ้าทนไม่ไห หว ลาวาร่วงตกลงมา ข้าก็จะบินไปข่วนเจ้า ไม่สิ ถึงตอนนั้นข้าจะจิกลูกตาเจ้า!”
ปลาไนเพลิงตกใจ ในใจครุ่นคิดว่านั่นไม่เจ็บตายหรือ? แต่ถ้าหากว่ายโดยหลับตา ไปชนกับก้อนหินเข้ามันก็เจ็บเหมือนกัน มันจึงรีบพูดว่า “ข้าไม่ออกมาแล้ว!”
อินเฟิ่งกล่าวว่า “ถ้ามีปัญญาหลบไปพันปีเจ้าก็หลบไป ข้าก็จะอยู่กับเจ้าตรงนี่ไปพันปีนี่แหละ เลิกคิดเสียเถอะ เจ้าเป็นปลา ข้าเป็นนก เจ้าไม่มีวันสู้ข้าได้หรอก”
ปลาไนเพลิงเตรียมจะแย้งกับไปว่าไม่ใช่ปลาทุกตัวจะแพ้นก ทันใดนั้นมันพลันพบปัญหาหนึ่งเข้า จึงอุทานตกใจว่า
