าทั้งสองข้างที่ถูกตัดขาด
แม้นจะเจอกับเรื่องที่น่าเศร้าเช่นนี้ แต่สีหน้าของนางยังคงอ่อนโยน ภายในดวงตามองเห็นถึงความแค้นเคืองใดๆ
นางมองเหล่าไท่จวินที่อยู่บนเตียง กล่าวถามเสียงเบาๆ ว่า “ท่านแม่ หลายวันมานี้ท่านสบายดีไหมคะ?”
“มันก็ต้องไม่ค่อยสบายอยู่แล้ว ข้าอายุปูนนี้ ทำอะไรมักจะชอบเผื่อทางหนีทีไล่เอาไว้ แต่ตอนนี้ดูแล้วกลับเป็นเรื่องที่ผิด”
เหล่าไท่จวินมองเซ่อเซ่อพลางกล่าวว่า “เจ้าเองก็เช่นกัน ผู้หญิงต้องแต่งออกไปข้างนอก”
เซ่อเซ่อรู้สึกไม่ค่อยยอมรับเท่าไร นางกล่าวว่า “ท่านก็เหมือนไม่ใช่เหรอ? ตอนท่านเกิดมาก็ไม่ได้แซ่เต๋อเสียหน่อย”
เหล่าไท่จวินกล่าวว่า “ถูกต้อง นับตั้งแต่ที่ข้าแต่งออกมาจากจิ้งจง ข้าก็ไม่เคยคิดแทนตระกูลของแม่ข้าแม้แต่วันเดียว ข้าเป็นเช่นนี้ เจ้าเองก็จะเป็นเช่นนี้เหมือนกัน แล้วจะไม่ให้ ข้าเป็นห่วงได้อย่างไร?”
เจ้าสำนักเฉินกล่าวถามเสียงเบาๆ ว่า “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ท่านแม่ยังมีอะไรที่ไม่วางใจในตัวลูกสะใภ้อย่างข้าอีก?”
เหล่าไท่จวินมองดูนาง พลางกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉยว่า “แม้นเจ้าจะมีอะไรไม่ดีหลายอย่าง แต่เจ้าก็ดีกับลูกข้า
