ดังนั้นข้าถึงยอมเจ้ามาโดยตลอด แต่ตอนนี้เขาตายไปแล้ว ด้วยนิสัยของ เจ้า เจ้าจะต้องแต่งงานอีกครั้งอย่างแน่นอนใช่ไหมล่ะ?”
เจ้าสำนักเฉินยิ้มเล็กน้อยพลางกล่าว “การบำเพ็ญเพียรของข้ามีความก้าวหน้า ไม่แน่อาจจะยังอยู่ไปได้อีกหลายร้อยปี ถ้าไม่มีคนอยู่ด้วย แล้วข้าจะอยู่ต่อไปได้อย่างไร? จะแต่งหรือไม่แต ต่งออกไป ยังไงข้าก็ต้องหาคนมาอยู่ด้วย”
เหล่าไท่จวินจ้องมองดวงตานางพลางกล่าว “อย่างนั้นหลังจากนี้อีกหลายร้อยปี สำนักเสวียนหลิงยังจะเป็นของสกุลเต๋ออย่างนั้นหรือ? แล้วจะให้ข้าปล่อยเจ้าเอาไว้ได้อย่างไร?”
เจ้าสำนักเฉินกล่าวปลอบใจว่า “ก็ยังมีเซ่อเซ่ออยู่ไม่ใช่หรือคะ? ทำไมท่านต้องมากังวลกับเรื่องเล็กน้อยเหล่านี้ด้วย”
เหล่าไท่จวินมองดูนางอย่างเย็นชา ก่อนจะหันไปพูดกับเซ่อเซ่อว่า “แล้วอีกอย่าง ข้ายอมให้เจ้าแต่งลูกเขยเข้ามา แต่เจ้ากลับจะไปแต่งกับพระให้ได้ พระจะมาอยู่แบบคนธรรมดาได้หรือ? จะเข้ามาอยู่กับเราได้หรือ?”
เซ่อเซ่อเบะปาก ไม่ได้พูดอะไร
เจ้าสำนักเฉิ
