นกล่าวว่า “ตอนนี้ดึกแล้ว ท่านแม่พักผ่อนก่อนเถอะค่ะ”
คำว่าพักผ่อนที่ว่าย่อมไม่ใช่การนอนหลับไปคืนหนึ่ง หากแต่หมายความว่าในวันเวลาหลังจากนี้ เหล่าไท่จวินจะต้องใช้ชีวิตอยู่แต่ในหอแห่งนี้ ความหมายของเจ้าสำนักเฉินชัดเจน ถึงแม้ท่า านคิดจะฆ่าข้าสองแม่ลูก แต่พวกข้าสองแม่ลูกกลับไม่มีทางฆ่าท่าน ท่านค่อยๆ รอความตายอยู่ที่นี่ไปแล้วกัน เพราะอย่างไรเสียท่านก็เหลือเวลาไม่มากแล้ว
แต่ที่น่าแปลกก็คือจนถึงสุดท้ายเหล่าไท่จวินก็ไม่ได้ทำอะไร
นางแก่ชรามากแล้ว แต่ยังคงเป็นคนที่มีสภาวะสูงส่งที่สุดในสำนักเสวียนหลิง
หากนางเลือกที่จะลงมือจริงๆ สุดท้ายสถานการณ์จะกลายเป็นอย่างไรก็ไม่มีใครสามารถบอกได้เช่นกัน
เซ่อเซ่อเข็นรถเข็นออกไปด้านนอกหอ
จู่ๆ เหล่าไท่จวินพลันกล่าวขึ้นมาว่า “สำนักจงโจวเปิดสำนัก เจ้าเตรียมจะรับมืออย่างไร?”
เจ้าสำนักเฉินกล่าววว่า “ก่อนถึงวันนั้นหากท่านยังไม่ตาย ข้าย่อมต้องขอให้ท่านตาย เรื่องนี้ท่านไม่ต้องคิดแล้ว”
เหล่าไท่จวินกล่าวเสียงเบาๆ ว่า “เจ้าคิดว่าสำนักจงโจวจะรามือแต่เพียงเท่านี้หรือ?”
มุมปากของเจ้าสำนักเฉินยกขึ้นมาเล็กน้อย นางกล่าวว่า “มีคุณ
