อนี้ทิ้งไป”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “เขาตายแล้ว”
เมื่อได้ยินประโยคนี้ เซ่อเซ่อตกตะลึงไปทันที
ย่าเตรียมจะให้สารเลวเต๋อยวนเฉวียนผู้นี้เป็นเจ้าสำนักคนต่อไป….ทำไมถึงตายแล้วล่ะ?
ผู้บำเพ็ญพรตยากที่จะป่วยตาย แล้วก็ไม่มีทางถูกม้าที่ตกใจกลัวเหยียบตาย อย่างนั้นก็มีเพียงคำตอบเดียว
จิ๋งจิ่วรู้ว่าเต๋อยวนเฉวียนจะต้องเป็นคนที่อยู่บนรายชื่อนางอย่างแน่นอน ดังนั้นเขาจึงชิงฆ่าก่อน
“ดีมาก”
เซ่อเซ่อเกิดความโหดเหี้ยมเหมือนตอนที่สังหารเจียงรุ่ยในที่ราบหิมะขึ้นมาอีกครั้ง นางมองจิ๋งจิ่วพลางกล่าวอย่างชื่นชมว่า “หากมิเป็นเพราะมีพี่จานอยู่ ข้าจะต้องแต่งกับเจ้าแน่นอ อน”
“ข้าต้องขอบคุณเขา”
จิ๋งจิ่วหมุนตัวเดินออกไปนอกเกาะ
เจ้าสำนักเฉินใช้เสียงที่อ่อนโยนกล่าวว่า “คุณชายช้าก่อน”
จิ๋งจิ่วไม่ได้เหลียวหน้ากลับมา ในใจครุ่นคิดว่าเซ่อเซ่อดูคล้ายแม่ของนาง เพียงแต่เส้นทางที่เดินกลับต่างกันมาก
