จิงไม่ได้พูดอะไรอีก หากแต่มองดูร่างเขาหายไปในเมฆหมอก พลางคิดอย่างชื่นชมว่าสุดท้ายก็เปลี่ยนไปไม่น้อยเลย
ความจริงเขาคาดหวังในตัวอาจารย์อาผู้นี้มากกว่าใครทั้งหมด ในอดีตเป็นเช่นนี้ ตอนนี้ก็เป็นเช่นนี้อยู่
โลกแห่งการบำเพ็ญพรตต่างพูดกันว่าเขาไม่ชอบอาจารย์อาคนนี้ นั่นเป็นเพราะว่าอาจารย์อาเกียจคร้านเกิดไป เรื่องอะไรก็ล้วนแต่ไม่สนใจ ช่วยสำนักจัดการธุระเล็กน้อย มันจะกระทบต่อกา ารบำเพ็ญเพียรได้อย่างไรกัน?
ก็เหมือนอย่างตอนนี้ที่่ท่านก็ยังเกียจคร้านอยู่ แต่ในที่สุดก็ยอมทำเรื่องบางเรื่อง มันจะทำให้ท่านเสียเวลาในการบำเพ็ญเพียรสักเท่าไรกัน?
เมื่อคิดถึงเรื่องความเร็วในการบำเพ็ญเพียร สุดท้ายเขาก็อดส่งเสียงเหอะออกมาไม่ได้ ในใจครุ่นคิดว่าสวรรค์ช่างไม่มีเหตุผลเลย
……
……
จิ๋งจิ่วไปยอดเขาอวิ๋นสิง
ยอดเขากระบี่ยังคงเหมือนเมื่อก่อน ยังคงรกร้างเช่นนั้น นอกจากอินทรีเหล็กแล้วก็มองไม่เห็นสิ่งมีชีวิตใดๆ เลย
เขาสังเกตเห็นว่าบนยอดเขามีกระบี่บินเพิ่มขึ้นมาสิบกว่าเล่ม แล้วก็มีบางส่วนที่กลายเป็นเศษชิ้นเล็กชิ้นน้อย นั่นน่าจะเป็นกระบี่ของลูกศิษย์ที่ตายอยู่ในศึกที่ทะเลตะวันตก
จากนั้นเขาไปยอดเขาซื่อเยวี่ย ไปดูห้องยาและสวนสมุนไพร
เขา
