เรือกระบี่ของยอดเขาปี้หูรั้งอยู่ที่ทะเลตะวันตกเป็นเวลาหลายวัน ด้วยนิสัยที่ละเอียดรอบคอบของเฉิงโหยวเทียนแล้ว ไม่มีทางที่จะเกิดความผิดพลาดใดๆ อย่างแน่นอน ตัวเขาเองก็ได้ค้ นหาดูสมบัติของสำนักกระบี่ซีไห่ไปเป็นจำนวนมากแล้ว แต่กลับไม่พบร่องรอยของกระบี่พรหมจรรย์เล่มนั้น เห็นได้ชัดว่ามีปัญหา
“ข้าไม่รู้ว่าเจ้าซ่อนตัวอยู่บนเกาะนั้นกี่วัน แล้วก็ไม่รู้ว่าเจ้าใช้วิธีอะไรถึงปิดบังได้แม้กระทั่งชิงเอ๋อร์ แต่ข้ารู้ว่ามันอยู่ในมือเจ้า”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “ตอนนี้นักพรตไป๋ไม่สืบ แต่สักวันนางจะต้องคิดถึงเรื่องนี้ได้อย่างแน่นอน เมื่อถึงตอนนั้นเจ้าจะมอบหรือไม่มอบ? ดังนั้นเจ้าก็เลยหนีมา”
นี่เป็นคำพูดที่แทงใจดำ แล้วก็เป็นการคาดคะเนที่มีเจตนาร้ายอย่างมาก
ถงเหยียนดึงสายตากลับมา จากนั้นเริ่มเล่นหมากล้อมกับตัวเองต่อ มิได้กล่าวอะไร
“กระบี่เล่มนั้นเป็นของข้า เป็นของข้ามาโดยตลอด” จิ๋งจิ่วกล่าว
เมื่อนานมาแล้ว นักพรตเต้าหยวนพาตัวเขาจากเมืองเจาเกอมายังชิงซาน
หลังจากนั้นอีกหลายปี นักพรตเต้าหยวนถูกหนานชวีลอบโจมตีจนเสียชีวิต ก่อนตายเขาได้ฟันต้นไม้แห่งเต๋าของหนานชวี ชิงเอากระบี่พรหมจรรย์มา แล้วมอบมันให้จิ๋งจิ่ว
เมื่อสามร้อยปีก่อน จิ๋
