งจิ่วมอบมันให้แก่ฮ่องเต้พระองค์ใหม่ที่เพิ่งจะสูญเสียบิดาของตัวเองไปเพื่อเป็นการปลอบใจ แล้วก็ถือเป็นการเฉลิมฉลองการขึ้นครองราชย์ให้แก่เขาด้วย
เขาไม่ได้พูดผิด กระบี่พรหมจรรย์เป็นของเขามาโดยตลอด ตอนนี้หนานชวีตายแล้ว อย่างนั้นมันก็ยิ่งควรจะเป็นของเขา หากเป็นเมื่อก่อนในตอนที่บนกระบี่พรหมจรรย์ยังมีตราประทับอยู่ เขา าไหนเลยต้องมาถามถงเหยียน เพียงแต่เมื่อครั้งนั้นตอนที่เผยไป๋ฟ่าสังหารซีหวังซุน กระบี่พรหมจรรย์ได้ถูกหลอมขึ้นขึ้นมาใหม่อีกครั้ง ตราประทับก็เลยหายไป
อาจเป็นเพราะฟังออกถึงท่าทีที่อยู่ในน้ำเสียงที่เรียบเฉยของจิ๋งจิ่ว ถงเหยียนจึงเงยหน้าขึ้นกล่าวถามว่า “แล้วข้าจะได้ประโยชน์อะไร?”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “วิชาลับของยอดเขาทั้งเก้า เจ้าเลือกได้ตามสบาย”
ถงเหยียนกล่าวว่า “ข้าฝึกวิชาเต๋า”
วิชาเต๋าที่ดีที่สุดบนโลกล้วนแต่อยู่ที่สำนักจงโจว สำนักชิงซานเองก็ยอมรับในจุดนี้
ถงเหยียนกล่าวต่อว่า “….ยิ่งไปกว่านั้นในเมื่อข้าเป็นศิษย์ชิงซานแล้ว สิ่งเหล่านี้มันก็เป็นสิทธิ์ที่ข้าควรจะได้อยู่แล้วไม่ใช่หรือ?”
……
……
เมืองไห่โจวในตอนนี้ซบเซาเป็นอย่างมาก บนถนนมองไม่เห็นผู้คนเดินไปเดินมา ร้านหม้อไฟที่อินซานและประมาจารย์สำนักเสวียน
