ยู่ที่ทะเลตะวันตก
กระบี่คมจักรวาลให้กู้ชิง
แมวไม่ใช้กระบี่
ตอนนี้ยอดเขาเสินม่อเหลือเพียงหยวนฉวี่กับผิงหย่งเจียเพียงสองคนเท่านั้น
พวกเขาคิดถึงความเป็นไปได้บางอย่าง ต่างสบตากัน มองเห็นความรู้สึกยินดีอย่างคลุ้มคลั่งในดวงตาอีกฝ่าย
จากนั้นคล้ายมีน้ำเย็นถังหนึ่งสาดใส่พวกเขา
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “ไม่ได้ให้พวกเจ้า”
หยวนฉวี่และหยวนฉีจิงต่างส่งเสียง ‘อ้อ’ ออกมา แต่ก็ไม่ได้รู้สึกผิดหวังอะไร
จิ๋งจิ่วโบกมือเพื่อบอกให้ทุกคนแยกย้าย
หยวนฉวี่และหยวนฉีจิงเดินเข้าไปในตำหนัก พูดคุยอะไรกันเสียงเบาๆ
จิ๋งจิ่วนั่งลงริมหน้าผา มองดูขอบฟ้าที่อยู่ไกลออกไป เท้าแกว่งไปแกว่งมา
เพียงแต่ขาของเขาไม่ยาวพอ ดังนั้นจึงแตะไม่ถึงทะเลเมฆ
“อย่างน้อยสายตาในการเลือกลูกศิษย์ของเจ้าก็ดีกว่านักพรตไท่ผิงนัก มีอะไรต้องเศร้าใจล่ะ”
แมวขาวใช้กระแสจิตปลอบเขา
จิ๋งจิ่วมิได้สนใจมัน เขายังคงมองดูขอบฟ้าอย่างเงียบๆ
ริมหน้าผาเงียบสงัด
ความเงียบมักจะหมายถึงความหม่นหมองเศร้าใจ
จักจั่นเหมันต์ถูขาไปมาอย่างระมัดระวัง ส่งเสียงที่แผ่วเบาออกมาเพื่อเตือนทุกคนว่าตนเองยังอยู่ในท่าหงายท้องนะ
มันย่อมต้องสามารถพลิกตัวกลับมาได้ แต่มันไม่แน่ใจว่าในเวลานี้ตัวเองควรจะหงอยท้องเพื่อ
