ปลอบให้จิ๋งจิ่วสบายใจหรือเปล่า ดังนั้นมันกำลังรอคำชี้แนะ
แมวขาวยื่นอุ้งเท้าไปพลิกตัวมันกลับมา ในใจคิดว่าเจ้าไม่ใช่แมว นี่เจ้าจะทำอะไร?
ไม่ว่าใครต่างก็มองออกว่าอารมณ์ของจิ๋งจิ่วไม่ดี ทั้งยังรู้ว่าเป็นเพราะเหตุใด แต่กลับไม่สามารถปลอบโยนได้
“อย่าเศร้าไปเลย”
แมวขาวมองดูติ่งหูของเขาที่ถูกหนานชวีตัดไป “อย่างไรเสียหูของเจ้ามันก็กาง ตัดออกไปหน่อยกลับยิ่งน่าดู ถ้าให้ดีก็ตัดข้างนั้นออกไปหน่อยนึงด้วย จะได้เท่ากัน”
มันคิดอยู่ในใจ เพราะอย่างไรเสียข้าก็ตัดไม่ได้อยู่แล้ว นอกเสียจากเจ้าจะตัดเอง หรือว่าเจ้าจะให้เจ้าล่าเยวี่ยดึงมันทุกวัน?
ในขณะที่มันกำลังคิดเช่นนี้ เจ้าล่าเยวี่ยก็ยกมือขึ้นมาลูบติ่งหูของจิ๋งจิ่วที่ขาดไปอย่างแผ่วเบา ในดวงตาที่สีขาวและสีดำแบ่งแยกอย่างชัดเจนของนางไม่ได้มีความเยือกเย็นเหมือนอย ย่างในเวลาปกติ หากแต่เต็มไปด้วยความรู้สึกปวดใจ
สิ่งที่ทำให้นางปวดใจย่อมมิใช่ติ่งหู หากแต่เป็นเรื่องอื่น
สีหน้าของจิ๋งจิ่วค่อยๆ ดูอ่อนโยนขึ้น น่าจะถูกลูบจนรู้สึกสบาย
เขายื่นมือไปลูบศีรษะแมว
แมวขาวเองก็รู้สึกสบาย ยื่นอุ้งเท้าไปโอบจักจั่นเหมันต์มาไว้ในอ้อมอก
สายลมเย็นสบายพัดผ่านหน้าผา แม้นจะไม่มีเท้ายื่น
