เป็นต้นไป เขาต้องเริ่มเก็บตัว หากไม่ได้รับอนุญาต ห้ามไม่ให้ออกมา
……
……
ด้านนอกเมืองหนานฮว๋ามีหมู่บ้านเล็กๆ อยู่แห่งหนึ่ง
หมู่บ้านแห่งนี้ไม่มีอะไรพิเศษ เหมือนกับหมู่บ้านอื่นๆ ที่มักจะเห็นคนแก่ออกมานั่งอาบแดดพูดคุยกันตรงปากทางเข้าหมู่บ้าน
พระอาทิตย์ค่อยๆ คล้อยตกลง ชายชราที่ผมเผ้าเบาบาง จมูกเป็นสีแดงผู้หนึ่งเดินยันไม้เท้ากลับเข้าไปในบ้านของตัวเอง
ไก่ฟ้าตัวหนึ่งนั่งเหม่อลอยอยู่บนโม่หิน หางที่ยาวๆ ของมันได้รับบาดเจ็บสาหัส จึงมิได้ดูแปลกประหลาดน่ากลัวเหมือนอย่างก่อนหน้านี้อีก หากแต่ดูค่อนข้างตลก
เสียงแอ๊ดดังขึ้น อินซานผลักประตูเดินออกมา เขาหรี่ตามองดูพระอาทิตย์ที่กำลังตกดินดวงนั้น พลางกล่าวว่า “ผ่านไปอีกวันแล้ว”
ปรมาจารย์สำนักเสวียนอินขยี้จมูก กล่าวว่า “นักพรต...เรื่องนี้ต้องมีคำอธิบายหน่อยหรือเปล่า?”
อินซานสามารถหนีออกมาจากกับดักที่ทะเลตะวันตกได้ เหล่ายอดฝีมือของชิงซานที่ทนไม่ไหวเหล่านั้นได้แสดงประโยชน์ที่สำคัญอย่างมากออกมา แต่คนที่สำคัญอย่างแท้จริงย่อมต้องเป็นปรม มาจารย์สำนักเสวียนอิน
เขารับการโจมตีจากเทพกระบี่ซีไห่ จากนั้นยังรับการโจมตีของหินฝนหมึกหางมังกรของเรือนอี้เหมาอีกครั้งหนึ่ง แสดงสภา
