้ออยู่หรือไม่?
หากไม่มีข้าวกิน เจ้ายังจะกินเนื้อบดหรือไม่?
เจ้าล่าเยวี่ยรู้ว่าตนเองคิดผิดแล้ว
ก็เหมือนอย่างผู้บำเพ็ญพรตทุกคนที่เคยชินกับการให้คนธรรมดาเลี้ยงดู จึงมองว่าเรื่องนี้มันจะต้องกลายเป็นอย่างที่เจ้าล่าเยวี่ยคิด
หากไม่มีคนธรรมดา ผู้บำเพ็ญพรตก็ยังสามารถทำนา ขุดเหมือง เก็บไข่มุก ปลูกสมุนไพรได้
ยิ่งไปกว่านั้นผู้บำเพ็ญพรตยังสามารถเรียกลมเรียกฝนได้ ไม่ว่าจะทำอะไรก็จะต้องทำได้ดีกว่าคนธรรมดาอย่างแน่นอน
เพียงแต่ยังมีปัญหาอีกข้อหนึ่ง นั่นก็คือผู้บำเพ็ญพรตส่วนใหญ่คิดว่าตัวเองสูงส่ง หยิ่งทะนงในตัวเอง ทุกคนล้วนแต่มุ่งแสวงหาธรรมวิถี แล้วพวกเขาจะยอมมาทำเรื่องเหล่านี้ได้อย่างไร ?
“ชาวนาเพราะยินดีไปทำนาจึงไปทำนาหรือ? คนงานเหมืองเพราะชอบใต้ดินที่มืดมิดจึงไปขุดเหมืองหรือ? หญิงสาวริมทะเล…”
จิ๋งจิ่วคิดถึงหลิ่วฉือขึ้นมา เขาไม่ได้กล่าวต่อไป แต่ความหมายชัดเจน
ต่อให้ผู้บำเพ็ญพรตไม่อยากทำ มันก็จะมีพลังที่มองไม่เห็นบางอย่างมาบีบให้พวกเขาต้องไปทำ
พลังสายนั้นมาจากความหวาดกลัวต่อความตาย มาจากความต้องการของผู้ที่แข็งแกร่งกว่า
เจ้าล่าเยวี่ยเข้าใจแล้ว
นั่นจะกลายเป็น
