กั่วเฉิงกลับไม่ยอมรับ
วัดกั่วเฉิงมีสัมพันธ์ที่แนบแน่นกับราชวงศ์จิ่ง แต่ทางวัดกลับทำแบบนี้ นี่แสดงให้เห็นว่าฉานจึโกรธเรื่องที่หลิ่วฉือปล่อยนักพรตไท่ผิงไปอย่างมาก
ที่หลิ่วฉือพูดว่ากระอักกระอ่วนนั้นหมายถึงเรื่องที่จิ่งซินถูกบีบให้ต้องไปออกบวชที่สำนักแม่ชีสุ่ยเยวี่ย แล้วก็รู้สึกอับอายต่อฉานจึ
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “ออกบวชมิใช่ตาย ยังไงก็ต้องมีปัญหา”
พระราชโองการได้ประกาศออกมาแล้ว เชื่อว่าหลังจากนี้อีกหลายปี จิ่งเหยาจะต้องกลายเป็นรัชทายาทเพียงหนึ่งเดียวในใจ ของประชาชนทั่วทั้งใต้หล้า แต่ปัญหาก็คือเมื่อถึงวันนั้น สำนักจง งโจวจะต้องทำอะไรบางอย่างแน่ ขอเพียงจิ่งซินยังมีชีวิตอยู่ เขาจะต้องถูกคนเหล่านั้นผลักดันออกมาอย่างแน่นอน
หลิ่วฉือรู้ว่าเรื่องความสัมพันธ์พ่อลูกแบบนี้ไม่สามารถอธิบายให้จิ๋งจิ่วเข้าใจได้ จึงเดินไปริมผา มองลงไปยังด้านล่างของหุบเหวลึก พลางกล่าวว่า “ด้านนั้นข้ายังไม่เคยไป”
ที่นี่คือบ่อผ่านฟ้าที่อยู่ริมทะเลตะวันออก กระโดดลงก็จะเป็นดินแดนหมิง หากเจ้าไม่ตายล่ะก็นะ
ดินแดนหมิงนั้นหมายถึงความมืดมิดที่เย็นยะเยือก มิใช่สถานที่ที่ดวงวิญญาณจะเดินทางไปเหม
