ือนอย่างที่ว่าไว้ในตำนาน ดวงวิญญาณเมื่อตายไปแล้วไม่มีทางไปที่นั่น แต่ก็ไม่รู้ว่าดวงวิญญาณ เหล่านั้นจะเดินทางไปที่ไหน
การแสวงหาของผู้บำเพ็ญพรตไม่มีทางสัมผัสกับปัญหานี้
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “สถานที่ที่ไม่เห็นเดือนเห็นตะวัน แล้วก็ไม่มีทิวทัศน์อะไร ไม่ไปก็ไม่เป็นไร”
หลิ่วฉือกล่าวว่า “อย่างนั้นยังมีอีกที่หนึ่งที่ควรไปดูหน่อย”
เขาหมายถึงที่ราบหิมะ ที่นั่นมีสิ่งมีชีวิตระดับสูงสุดของแผ่นดินเฉาเทียนอยู่ เป็นภัยคุกคามที่น่ากลัวที่สุดของเผ่าพันธุ์มนุษย์
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “ใจเย็น”
……
……
ออกมาจากริมบ่อผ่านฟ้า มาถึงด้านบนเมฆเหนือทะเลตะวันออก หลิ่วฉือยังคงไม่ล้มเลิกความคิดนั้น
กระบี่สุดท้ายไปตกลงบนที่ราบหิมะ สำหรับผู้บำเพ็ญพรตของเผ่าพันธุ์มนุษย์แล้ว นี่ถือเป็นบทสรุปที่งดงามที่สุด
เขากล่าวว่า “ดาบของเฉาหยวนดาบนั้นท่านก็ได้เห็นแล้ว หากเขาช่วยพวกเรา มันอาจจะสำเร็จก็เป็นได้”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “ไม่ได้”
หลิ่วฉือถอนใจ กล่าวว่า “อย่างนั้นข้าไปล่ะ”
เขาเตรียมจะเดินทางออกไปจากแผ่นดินเฉาเทียน ไปท่องเที่ยวยังแผ่นดินแปลกหน้าเหล่านั้นเสียหน่อย
ส่วนสถานการณ์บนแผ่นดินเฉาเทียน ขอเพียงเขายังมี
