าเคยไปมาแล้ว น่าเบื่อ”
สำหรับหลายๆ คนแล้ว การเดินทางนั้นถือเป็นเรื่องที่มีความสุข สำหรับเขาแล้ว การเดินทางไปครั้งแรกอาจจะมีความรู้สึกแปลกใหม่อยู่บ้าง แต่เมื่อเคยไปมาแล้ว การเดินทางไปอีกครั้งถือเป ป็นเรื่องที่เสียเวลา
จิ๋งจิ่วมองดูใต้เท้าเขา ทนไม่ไหวกล่าวขึ้นมาว่า “เมฆกระบี่ช้าจริงๆ นะ”
หลิ่วฉือโมโหเล็กน้อย กล่าวว่า “จะไปท่องเที่ยวก็ต้องขี่เมฆไปสิ ท่านเข้าใจหรือเปล่านี่!”
เมื่อกล่าวจบประโยคนี้ เขาก็ขี่เมฆทะยานออกไป มุ่งหน้าไปยังส่วนลึกของทะเลตะวันออก
แสงอาทิตย์สาดส่องลงบนเมฆ ขอบของก้อนเมฆกลายเป็นสีทอง
ชิงเอ่อร์บินออกมา ก่อนจะบินลงไปบนหัวไหล่ของหลิ่วฉือ ชี้ไปยังขอบฟ้าที่อยู่ห่างไกล ไม่รู้ว่ากำลังพูดอะไรอยู่
จิ๋งจิ่วมองดูอย่างเงียบๆ จนกระทั่งเมฆก้อนนั้นหายลับไปในขอบฟ้า เขาถึงจะหมุนตัวเดินออกมา
……
……
จิ๋งจิ่วแวะไปยังสำนักแม่ชีสุ่ยเยวี่ยเยี่ยมกั้วตงที่ยังนอนหลับ ก่อนจะมุ่งหน้ากลับไปยังชิงซานโดยไม่ได้ไปหาจิ่งซิน แล้วก็ไม่ได้ไปวัดกั่วเฉิง
ลำแสงกระบี่ที่เย็นยะเยือกส่องสว่างยอดเขาเสินม่อ คนสามคนและแมวหนึ่งตัวออกมาต้อนรับ
กู้ชิงรู้ว่าเกิดเรื่องใหญ่ คิดอยากจะกลับมา แ
