ต่เนื่องจากจิ่งเหยาเพิ่งจะได้รับการแต่งตั้งให้เป็นรัชทายาท ภายในเมืองเจาเกอมีเรื่องมากมายให้ต้องจัดการ เจ้าล่าเยวี่ยจึงไม่เห็นด้ว วยที่จะให้เขากลับมา
หยวนฉวี่และผิงหย่งเจียคารวะ ก่อนจะเดินกลับเข้าไปในตำหนักอย่างรู้งาน
กู้ชิงไม่อยู่ แต่กฎที่ตั้งเอาไว้ยังอยู่ — ตอนที่อาจารย์ทั้งสองอยากจะพูดคุยกัน เหล่าลูกศิษย์ต้องถอยออกมาให้ไกลหน่อย
แมวขาวมิใช่ลูกศิษย์ อีกทั้งมันยังคิดว่าครั้งนี้ตัวเองพอจะสร้างผลงานได้บ้าง มันจึงไม่ได้หลบออกไป หากแต่ไปฟุบหมอบอยู่ริมผา ใบหูตั้งขึ้นมาเตรียมฟังเรื่องสนุก
ตอนนี้เก้าอี้ไม้ไผ่เอาไปให้เสวี่ยจีใช้อยู่ เก้าอี้ตัวใหม่ที่หลิ่วสือซุ่ยรับปากว่าจะทำให้ยังไม่ได้ส่งมา ตอนนี้จิ๋งจิ่วขี้เกียจที่จะทำอะไร จึงนั่งลงไปริมผา
อาจจะเป็นเพราะเห็นหลิ่วฉือนั่งแบบนี้มาหลายครั้ง
เพียงแต่ขาของเขาไม่ได้ยาวเหมือนอย่างหลิ่วฉือ จึงทำได้เพียงเหยียบไปบนทะเลเมฆ ไม่สามารถยื่นส่งไปกวนให้เกิดเกลียวคลื่นได้
เจ้าล่าเยวี่ยนั่งลงข้างกายเขา
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “ผีตัวนั้นคือหลิ่วฉือ”
ตอนที่อยู่ในทะเลตะวันตก หลิ่วฉือยืนอยู่ตรงหน้านักพรตไท่ผิง ใช้ฝ่ามือปิด
