น้ารังเกียจว่า “ตอนนั้นข้าเคยบอกแล้วว่ากระบี่นี่มันสกปรกเกินไป”
จิ๋งจิ่วไม่สนใจเขา นั่งลงตรงด้านหน้ากระบี่คมจักรวาล
เจ้าจะนั่งไม่นั่ง
หลิ่วฉือได้แต่ต้องนั่งลงไป
กระบี่คมจักรวาลแหวกอากาศพุ่งออกไป บินไปยังเขาอวิ๋นเมิ่ง
จิ๋งจิ่วหลับตานั่งลงตรงด้านหน้า
หลิ่วฉือนั่งเอียงๆ อยู่ด้านหลัง ขายาวๆ ทั้งสองข้างแกว่งไปมาอยู่ท่ามกลางแสงดาว
แสงดาวเหมือนสายน้ำ
เขาก็เหมือนเด็กน้อยที่เล่นน้ำ
……
……
ในช่วงเวลาที่แสงแรกยามเช้าปรากฏขึ้นมา หมอกยามเช้าเองก็หนาที่สุดเช่นกัน
ภายในเขาอวิ๋นเมิ่งเต็มไปด้วยไอหมอก บดบังสายตาผู้คน ในตอนที่แสงอาทิตย์ส่องทะลุลงมา ทำให้เกิดความรู้สึกเหมือนอยู่ในความฝันได้ง่าย
ไอหมอกปั่นป่วนเล็กน้อย ชิงเอ๋อร์กระพือปีกใสๆ ของตน เหลียวหน้ากลับไปมองดูหุบเขาที่สวยงาม ในดวงตามีหยดน้ำตา คล้ายกับหยดน้ำค้างที่อยู่บนใบไม้
ที่นี่คือสถานที่ที่นางใช้ชีวิตมาทั้งชีวิต กระทั่งตัวนางเองก็จำไม่ได้แล้วว่าผ่านมาแล้วกี่หมื่นปี
แต่ความรู้สึกเจ็บปวดในเวลานี้มิได้เป็นเพราะความกังวลที่ต้องจากบ้านเกิดไป หากแต่เป็นเพราะเศร้าใจเรื่องอื่น
“เขา…จะตายหรือเปล่า?”
หลิ่วฉือกับจิ๋งจิ่วไม่ได้บอกนางว่าถงเหยียนไปที่ชิงซานแล้ว
คนที่รู้เ
