รื่องนี้ยิ่งน้อยยิ่งดี โดยเฉพาะเด็กน้อยที่ทั้งบริสุทธิ์และหลอกง่ายเหมือนอย่างชิงเอ๋อร์
จิ๋งจิ่วไม่ได้พูดอะไร เดินมือไพล่หลังไปข้างหน้า ยิ่งเดินยิ่งเร็ว คล้ายชาวนาที่กำลังรีบขึ้นไปดูพืชผลของตนเองที่อยู่บนภูเขา
หลิ่วฉือยื่นมือขวาออกไป ให้ชิงเอ๋อร์หยุดอยู่บนมือพลางกล่าวถามว่า “เจ้าไม่โทษเขาใช่ไหม?”
“โทษ…” ชิงเอ๋อร์หลั่งน้ำตา กล่าวว่า “แต่เขาจะไม่ตายใช่ไหม?”
หลิ่วฉือกล่าวว่า “ไม่ตาย”
ชิงเอ๋อร์ใช้มือเล็กๆ เช็ดน้ำตาของตัวเอง เดินไปนั่งบนไหล่ของหลิ่วฉือ ไม่ได้พูดอะไรอีก
ที่นี่ยังอยู่ในอาณาเขตของเขาอวิ๋นเมิ่ง ถึงแม้จะมาถึงตรงริมเขตแดนแล้ว แต่หากให้สำนักจงโจวพบเห็นเข้ามันก็ยังอันตรายอย่างมาก
ดังนั้นนางควรจะรู้ว่าอะไรควรอะไรไม่ควร อย่าได้สร้างปัญหาให้ท่านเซียนผู้นี้เพิ่ม
นางคิดเช่นนี้
ส่วนจิ๋งจิ่ว ตอนนี้นางยังไม่อยากพูดกับเขา
ฝ่าสายลมและสายหมอกออกเดินทาง ไม่รู้ว่าใช้เวลานานเท่าไร ในที่สุดก็ออกมาจากเขาอวิ๋นเมิ่ง
กระบี่คมจักรวาลแหวกอากาศบินขึ้นไป ในที่สุดหลิ่วฉือก็โล่งใจ
จิ๋งจิ่วไม่เข้าใจ ขอเพียงได้คันฉ่องฟ้ากระจ่างมา เป้าหมายก็เท่ากับบรรลุ ต่อให้นักพรตถานกับนักพรตไป๋หรือว่าฉีหลินมาพบพวกเขาเข้า อย่างมาก
