คิดบ้างหรือเปล่าว่าพวกเราจะฆ่าเจ้า?”
ไม่ว่าจะเป็นการฆ่าปิดปากหรือว่าล้างแค้นเรื่องทัณฑ์สวรรค์สายนั้นก็ล้วนแต่เป็นเหตุผลที่จะใช้สังหารถงเหยียนได้
ถงเหยียนกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า “เคยคิด แต่ไม่ได้คิดอะไรมากนัก ข้าเคยบอกเจ้าแล้วว่าข้าเป็นคนเล่นหมากล้อม ในสายตามีเพียงสีขาวและสีดำ นักพรตไท่ผิงสมควรตาย ข้าก็คิ ดทำทุกวิธีทางเพื่อจะสังหารเขา ส่วนพวกเจ้าชิงซานอยากจะช่วยเขา นั่นก็เป็นเรื่องของพวกเจ้า ส่วนผลที่เกิดขึ้นหลังจากนี้ไม่ควรให้ข้าเป็นคนแบกรับ”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะคล้ายหลิ่วสือซุ่ยทีเดียว”
ถงเหยียนกล่าวว่า “ดังนั้นข้าจึงร่วมมือกับเขาได้อย่างมีความสุข”
ในอดีตจิ๋งจิ่วกับไป๋เจ่าถูกลั่วไหวหนานวางแผนเล่นงานจนต้องติดอยู่ในที่ราบหิมะเป็นเวลาหกปี ถงเหยียน เจ้าล่าเยวี่ยและหลิ่วสือซุ่ยร่วมมือกันสังหารลั่วไหวหนาน
เรื่องที่เขาพูดย่อมหมายถึงเรื่องในอดีตตอนนั้น
นี่เป็นเรื่องในอดีตจริงๆ ผ่านมายี่สิบกว่าปีแล้ว
จิ๋งจิ่วมองหลิ่วฉือ
หลิ่วฉือมองถงเหยียน ในดวงตาเต็มไปด้วยความรู้สึกชื่นชม แต่กลับไม่เห็นด้วยกับคำเชิญของเขา กล่าวว่า “ข้าไม่รับ”
