ถงเหยียนไม่ได้ตกใจ แล้วก็ไม่ได้ผิดหวัง เขารอคอยฟังคำพูดต่อไปอย่างเงียบๆ
หลิ่วฉือกล่าวว่า “นอกเสียจากเจ้ากับคันฉ่องฟ้ากระจ่างจะมาที่ชิงซานของข้าด้วยกัน”
ถงเหยียนครุ่นคิด ก่อนจะกล่าวว่า “ตกลง”
เด็ดขาดตรงไปตรงมาเช่นนี้ ไม่เหมือนกับนิสัยของสำนักจงโจวเลยจริงๆ
จิ๋งจิ่วคิดในใจ นี่ควรเป็นศิษย์ชิงซาน
……
……
บนท้องฟ้ายามค่ำคืน แสงดาวสาดลงมาบนดาดฟ้าเรือ เหมือนมีหิมะปกคลุมอยู่ชั้นหนึ่ง
ถงเหยียนลอยลงมาบนดาดฟ้าเรือ
หยวนฉวี่มองเขาด้วยสีหน้าเรียบเฉย ในใจครุ่นคิดว่าต่อให้ท่านเจ้าสำนักกับอาจารย์อาไม่ฆ่าเจ้า ข้าก็ไม่มีทางญาติดีกับเจ้า
ถงเหยียนไม่ได้สนใจเขา เดินไปนั่งขัดสมาธิลงตรงมุมหนึ่ง จากนั้นเริ่มทำสมาธิปรับลมปราณ
หิมะเหมือนเมื่อก่อน ไม่มีรอยเท้า
หนานว่างลืมตาขึ้น มองดูเขาอย่างเงียบๆ
นางทราบเรื่องที่เกิดขึ้นตรงทะเลตะวันตกจากเจ้าล่าเยวี่ย หลังจากนั้นนางก็หลับตานิ่งเงียบไม่พูดอะไร ท่านทางดูคล้ายเหนื่อยล้า
นางพลันกล่าวขึ้นมาว่า “ข้าไม่รู้ว่าทำไมพวกเขาถึงไม่ฆ่าเจ้า แต่หลังจากหลิ่วฉือตายไป ข้าจะต้องฆ่าเจ้าแน่นอน”
ถงเหยียนนิ่งเงียบไม่พูดอะไร
ทั่วทั้งโลกแห่งการบำเพ็ญพรตต่างรู้ว่าหนานว่างนั้นถูกเหล่าศิษย์พี่ตามใจ เอาแต่ใจตัวเองไม
