่มีเหตุผลเป็นที่สุด อีกทั้งสถานะยังสูงส่งด้วย
นางจะทำเรื่องอะไรก็จะต้องทำให้ได้
เจ้าล่าเยวี่ยสังเกตเห็นว่าหนานว่างไม่ได้ใช้คำสุภาพเรียกขานเจ้าสำนัก กระทั่งคำว่าศิษย์พี่ก็ไม่ได้ใช้ หากแต่เรียกชื่อของเจ้าสำนักออกมาตรงๆ
สายลมไม่อาจทำให้แสงดาวขยับเขยื้อน เรือกระบี่เองก็ไม่มีใบเรือ แต่ภายในใจของคนที่อยู่บนเรือกระบี่เหล่านี้กลับรู้สึกวุ่นวายแตกต่างกันไป
กู้ชิงไม่อยู่
หยวนฉวี่ทำไม่ได้
เจ้าล่าเยวี่ยไม่รู้ว่าควรจะจัดการสถานการณ์ในตอนนี้อย่างไร
ในเวลานี้เอง เสียงที่ฟังดูค่อนข้างตกใจ ค่อนข้างสงสัย ค่อนข้างตื่นเต้นเสียงหนึ่งดังขึ้นมา
“ท่านคือถงเหยียน? ท่านก็คืออัจฉริยะของสำนักจงโจวที่วิถีหมากล้อมเป็นรองเพียงอาจารย์ของข้าน่ะหรือ? ท่านมาหาพวกข้าที่นี่ทำไม?”
ผิงหย่งเจียมองดูคิ้วบางๆ ทั้งสองข้างของเขา จากนั้นคิดถึงคนที่ตนเองได้เห็นในทะเลตะวันตกเมื่อตอนกลางวันผู้นั้น จึงรีบถามต่อว่า “ท่านจะมาเข้ากับสำนักข้าหรือ?”
เขาพูดอย่างตื่นเต้นดีใจ คิ้วทั้งสองข้างเลิกขึ้นไม่หยุด ราวกับว่าจะบินหนีไปอย่างไรอย่างนั้น
ในหลายๆ ครั้ง ความนิ่งเงียบนั้นหมายถึงตื่นเต้น แต่ในหลายๆ ครั้งมันก็หมายถึงความกระอักกระอ่วน
ผิงหย่งเจียถึงได้รู
