้ว่าคำพูดเหล่านี้คล้ายจะไม่ค่อยเหมาะเท่าไร จึงถูมือไปมาอย่างเขินๆ
ทันใดนั้นเขาพลันคิดถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมา จึงรีบไปหยิบเอาผ้าผืนหนึ่งมาคลุมถงเหยียนเอาไว้ จากนั้นกล่าวว่า “จะให้คนอื่นเห็นไม่ได้ ไม่อย่างนั้นจะกลายเป็นข้ออ้างให้สำนักจงโจวได้ ห หลังกลับไปชิงซานแล้วข้าจะหาถ้ำให้ท่านซ่อนตัวสักสองสามปี แล้วค่อยเปลี่ยนโฉมให้ท่าน ตั้งชื่อใหม่ขึ้นมาสักชื่อ ถึงตอนนั้นยังจะมีใครจำท่านได้อีก?”
เมื่อเห็นภาพนี้ หยวนฉวี่รู้สึกทนไม่ไหวอีกต่อไป เขารีบเบือนหน้าหนีไปอีกทาง
หนานว่างส่งเสียงเหอะที่ฟังดูเยือกเย็นออกมา
เจ้าล่าเยวี่ยรู้ว่าไม่เกิดเรื่องอะไรขึ้นแล้ว จึงหลับตาไม่ได้สนใจอีก
แมวขาวไซร้ไปมาอยู่ในอ้อมอกของนาง เปลี่ยนท่าทางเล็กน้อยแล้วนอนหลับต่อ ตั้งแต่ต้นจนจบมันไม่ได้ลืมตาขึ้นมา ถงเหยียนอะไรนั่น…มันขี้เกียจที่จะสนใจแล้ว
อากาศบนเรือกระบี่พลันเบาสบายขึ้นมา
ถงเหยียนนั่งคลุมผ้าอยู่ใต้แสงดาว
เขามองดูความมืดที่อยู่ตรงหน้า คิดถึงคำพูดของศิษย์ยอดเขาเสินม่อที่ไม่รู้ว่าเป็นใครผู้นี้ ก่อนจะพบว่าคำพูดนี้มีเหตุผลอยู่ไม่น้อยจริงๆ
……
……
แสงดาวที่เหมือนกัน เมื่ออยู่ในระด
